1
In finem, ipsi Idithun. Canticum David.
Ao regente do coro, a Idituin, Cântico de Davi.
2
Dixi: Custodiam vias meas: ut non delinquam in lingua mea. Posui ori meo custodiam, cum consisteret peccator adversum me.
Disse: Guardarei os meus caminhos: Para não delinquir com a minha língua. Pus guarda à minha boca, quando o pecador esta va em frente contra mim.
3
Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis; et dolor meus renovatus est.
Emudeci, e me humilhei, e nem ainda falei de coisas boas: E a minha dor se renovou.
4
Concaluit cor meum intra me; et in meditatione mea exardescet ignis.
O meu coração se escandeceu dentro de mim: E na minha meditação se incenderá fogo.
5
Locutus sum in lingua mea: Notum fac mihi, Domine, finem meum, et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi.
Falei com a minha língua: Faze-me conhecer, Senhor, o meu fim. E o número dos meus dias qual é: Para que eu sai ba o que me resta.
6
Ecce mensurabiles posuisti dies meos, et substantia mea tamquam nihilum ante te. Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.
Eis-aqui puseste os meus dias em medida: E a minha subsistência é como nada diante de ti. Todavia é pura vaidade todo o homem que vive.
7
Verumtamen in imagine pertransit homo; sed et frustra conturbatur: thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.
Pois certamente o homem passa como em som bra: E assim em vão se conturba. Entesoura, e não sabe para quem ajunta aquelas coisas.
8
Et nunc quæ est exspectatio mea: nonne Dominus? et substantia mea apud te est.
E agora qual é a minha esperança? porventura não é o Senhor? pois em ti está a minjia subsistência.
9
Ab omnibus iniquitatibus meis erue me: opprobrium insipienti dedisti me.
Livra-me de todas as minhas iniquidades: Tu me fizeste um objeto de opróbrio para o insensato.
10
Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti;
Emudeci, e não abri a minha boca, porque tu o fizeste:
11
amove a me plagas tuas.
Aparta de mim os teus flagelos.
12
A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus: propter iniquitatem corripuisti hominem. Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus: verumtamen vane conturbatur omnis homo.
Debaixo da força da tua mão eu desfaleci quandome repreendeste: Tu por causa da iniquidade castigaste ao homem. E fizeste que a sua alma se consumisse como aranha: Certamente em vão se conturba todo o homem.
13
Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam; auribus percipe lacrimas meas. Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei.
Ouve, Senhor, a minha oração e a minha súplica: Recebe em teus ouvidos as minhas lágrimas. Não te cales: Porque adventício sou adiante de ti, e peregrino como todos os meus pais.
14
Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam et amplius non ero.
Deixa que tome algum alento, antes que me vá, e não exista mais.