A Sagrada Escritura

Livro do Gênesis

Capítulo 27

Texto bíblico
1
Senuit autem Isaac, et caligaverunt oculi ejus, et videre non poterat: vocavitque Esau filium suum majorem, et dixit ei: Fili mi? Qui respondit: Adsum.
Isaac estava velho, e a sua vista se tinha de tal sorte enfraquecido, que ele não podia ver nada. Cha mou pois a Esaú seu filho primogénito, e disse-lhe: Meu filho. Esaú lhe respondeu: Eis-aqui me tens.
2
Cui pater: Vides, inquit, quod senuerim, et ignorem diem mortis meæ.
Ajuntou Isaac: Tu bem vês que estou velho, e que ignoro o dia da minha morte.
3
Sume arma tua, pharetram, et arcum, et egredere foras: cumque venatu aliquid apprehenderis,
Toma as tuas armas, a tua aljava, e o teu arco, e sai ao monte; e depois que tiveres apanhado alguma coisa de caça,
4
fac mihi inde pulmentum sicut velle me nosti, et affer ut comedam: et benedicat tibi anima mea antequam moriar.
faze-me preparar dela, um pratinho como tu sa bes que eu gosto, e traze-mo para eu comer dele, e para eu te abençoar antes que morra.
5
Quod cum audisset Rebecca, et ille abiisset in agrum ut jussionem patris impleret,
Ouviu Rebeca esta prática; e depois que Esaú foi para a caça, a satisfazer o desejo de seu pai,
6
dixit filio suo Jacob: Audivi patrem tuum loquentem cum Esau fratre tuo, et dicentem ei:
disse ela a seu filho Jacó: Eu ouvi estar falando teu pai Isaac com teu irmão Esaú, e dizer-lhe:
7
Affer mihi de venatione tua, et fac cibos ut comedam, et benedicam tibi coram Domino antequam moriar.
Traze-me alguma coisa do que tiveres apanhado à caça; e faze-me preparar dela um pratinho para eu comer, e para eu te abençoar na presença do Senhor antes da minha morte.
8
Nunc ergo, fili mi, acquiesce consiliis meis:
Agora pois, filho meu segue o conselho, que te vou dizer.
9
et pergens ad gregem, affer mihi duos hædos optimos, ut faciam ex eis escas patri tuo, quibus libenter vescitur:
Vai ao rebanho, e traze-me dois cabritos dos me lhores, para eu preparar deles a teu pai uma iguaria, de que eu sei que ele gosta;
10
quas cum intuleris, et comederit, benedicat tibi priusquam moriatur.
e para que depois que tu lha tiveres apresen tado, e que ele tiver comido dela, te dê a sua bênção antes que morra.
11
Cui ille respondit: Nosti quod Esau frater meus homo pilosus sit, et ego lenis:
Jacó lhe respondeu: Tu sabes que meu irmão Esaú tem o corpo cheio de pêlo, e que eu sou todo liso.
12
si attrectaverit me pater meus, et senserit, timeo ne putet me sibi voluisse illudere, et inducam super me maledictionem pro benedictione.
Se meu pai me fôr a tocar com a mão, e me apalpar, temo não cuide que eu o quis enganar, e não chame eu para mim a sua maldição, cm vez da sua bênção.
13
Ad quem mater: In me sit, ait, ista maledictio, fili mi: tantum audi vocem meam, et pergens, affer quæ dixi.
Rebeca lhe replicou: Sobre mim caia essa mal dição, meu filho. O ponto está que tu me ouças, e que vás buscar-me o que eu te disse.
14
Abiit, et attulit, deditque matri. Paravit illa cibos, sicut velle noverat patrem illius.
Foi ele, trouxe-o e deu-o a sua mãe, a qual pre parou disso uma iguaria para Isaac, como ela sabia que ele gostava.
15
Et vestibus Esau valde bonis, quas apud se habebat domi, induit eum:
Depois vestiu a Jacó dos mais preciosos vestidos de Esaú, os quais ela tinha cm seu poder:
16
pelliculasque hædorum circumdedit manibus, et colli nuda protexit:
E cobriu-lhe as mãos, e o pescoço com as peles dos cabritos.
17
deditque pulmentum, et panes, quos coxerat, tradidit.
Depois deu-lhe a iguaria, que tinha preparado, e os pães, que tinha cozido.
18
Quibus illatis, dixit: Pater mi? At ille respondit: Audio. Quis es tu, fili mi?
O que tudo posto diante ao pai, disse Jacó. Meu pai. Bem te ouço, respondeu Isaac. Quem és tu, meu filho?
19
Dixitque Jacob: Ego sum primogenitus tuus Esau: feci sicut præcepisti mihi: surge, sede, et comede de venatione mea, ut benedicat mihi anima tua.
Respondeu Jacó: Eu sou Esaú teu primogénito: Fiz o que me ordenaste. Levanta-te, assenta-te, e come da minha caça, para me deitares a tua bênção.
20
Rursumque Isaac ad filium suum: Quomodo, inquit, tam cito invenire potuisti, fili mi? Qui respondit: Voluntas Dei fuit ut cito occurreret mihi quod volebam.
Disse Isaac a seu filho: Como pudeste tu, meu filho, encontrar tão depressa o que eu pedia? Respondeu ele: Quis Deus que me aparecesse logo o que eu buscava.
21
Dixitque Isaac: Accede huc, ut tangam te, fili mi, et probem utrum tu sis filius meus Esau, an non.
Continuou: Chega-te a mim, meu filho, para eu te tocar, e para me certificar se tu és meu filho Esaú, ou não.
22
Accessit ille ad patrem, et palpato eo, dixit Isaac: Vox quidem, vox Jacob est: sed manus, manus sunt Esau.
Chegou-se Jacó a seu pai; e tendo-o apalpado Isaac com a mão, disse: Quanto à voz, ela é a voz d.e Jacó; porém as mãos são as mãos de Esaú.
23
Et non cognovit eum, quia pilosæ manus similitudinem majoris expresserant. Benedicens ergo illi,
E ele o não conheceu; porque como as suas es tavam cobertas de pêlo, pareceram-lhe todas semelhantes às do mais velho. Isaac pois dando-lhe a sua bênção, lhe disse: ’s
24
ait: Tu es filius meus Esau? Respondit: Ego sum.
E tu meu filho Esaú? Eu o sou, respondeu Jacó.
25
At ille: Affer mihi, inquit, cibos de venatione tua, fili mi, ut benedicat tibi anima mea. Quos cum oblatos comedisset, obtulit ei etiam vinum. Quo hausto,
Prosseguiu Isaac: Dá-me cá da tua caça, para eu te abençoar. Apresentou-lhe Jacó de comer; e depois que comeu, deu-lhe também vinho, o qual bebido,
26
dixit ad eum: Accede ad me, et da mihi osculum, fili mi.
disse-lhe Isaac: Chega-te a mim, meu filho, e dá-me um beijo.
27
Accessit, et osculatus est eum. Statimque ut sensit vestimentorum illius fragrantiam, benedicens illi, ait: Ecce odor filii mei sicut odor agri pleni, cui benedixit Dominus.
Chegou-se Jacó, e beijou-o: E no mesmo pon to, tendo Isaac sentido o bom cheiro dos seus vestidos, o abençoou, e lhe disse: Eis-aqui o cheiro de meu filho, que é como o cheiro de um campo bem cheio, ao qual o Senhor abençoou.
28
Det tibi Deus de rore cæli et de pinguedine terræ abundantiam frumenti et vini.
Deus te dê do orvalho do céu e da gordura da terra, abundância de pão, e de vinho.
29
Et serviant tibi populi, et adorent te tribus: esto dominus fratrum tuorum, et incurventur ante te filii matris tuæ: qui maledixerit tibi, sit ille maledictus, et qui benedixerit tibi, benedictionibus repleatur.
Os povos te estejam sujeitos, e eles se prostrem diante de ti: Tu sejas o Senhor de teus irmãos; e os filhos de tua mãe se inclinem profundamente na tua presença. Aquele, que te amaldiçoar, esse seja amaldidiçoado, e aquêle, que te bem disser, seja cheio de bênçãos.
30
Vix Isaac sermonem impleverat, et egresso Jacob foras, venit Esau,
Apenas Isaac tinha acabado de dizer estas pa lavras, e Jacó saído para fora, quando chegou Esaú:
31
coctosque de venatione cibos intulit patri, dicens: Surge, pater mi, et comede de venatione filii tui, ut benedicat mihi anima tua.
Que tendo apresentado a seu pai o que fizera cozer da sua caça, lhe disse: Levanta-te, meu pai, e co me da caça de teu filho, para tu me dares a tua bênção.
32
Dixitque illi Isaac: Quis enim es tu? Qui respondit: Ego sum filius tuus primogenitus Esau.
Disse-lhe Isaac: Pois quem és tir? Esaú lhe respondeu: Eu sou teu filho primogénito.
33
Expavit Isaac stupore vehementi: et ultra quam credi potest admirans, ait: Quis igitur ille est qui dudum captam venationem attulit mihi, et comedi ex omnibus priusquam tu venires; benedixique ei, et erit benedictus?
Isaac todo sobressaltado, e cheio duma admi ração maior, do que quanto se pode crer, lhe disse: Quem é logo aquêle, que me trouxe já do que tinha apanhado à caça? Eu comi de tudo o que ele me apresentou antes de tu chegares; e eu lhe dei a minha bênção, e ele será bendito.
34
Auditis Esau sermonibus patris, irrugiit clamore magno: et consternatus, ait: Benedic etiam et mihi, pater mi.
Esaú ouvidas estas palavras do pai, rompeu nuns grandes bramidos como de um leão que ruge; e todo consternado, disse: Dá-me também a mim a tua bênção, meu pai.
35
Qui ait: Venit germanus tuus fraudulenter, et accepit benedictionem tuam.
Isaac lhe respondeu: Teu irmão me veio sur preender, e ele recebeu a bênção, que era para ti.
36
At ille subjunxit: Juste vocatum est nomen ejus Jacob: supplantavit enim me en altera vice: primogenita mea ante tulit, et nunc secundo surripuit benedictionem meam. Rursumque ad patrem: Numquid non reservasti, ait, et mihi benedictionem?
Prosseguiu Esaú: Com razão lhe foi posto a ele o nome de Jacó; porque esta é a segunda vez, que ele me suplantou. Ele me levou o meu direito de primogenitura; e eis agora veio ele ainda roubar-me a bên ção, que me era devida. E tornando a falar com o pai: E tu, lhe disse ele, não reservaste também para mim alguma bênção?
37
Respondit Isaac: Dominum tuum illum constitui, et omnes fratres ejus servituti illius subjugavi; frumento et vino stabilivi eum: et tibi post hæc, fili mi, ultra quid faciam?
Respondeu-lhe Isaac: Eu o constitui a ele teu senhor; sujeitei-lhe todos os seus irmãos; dei-lhe para sustento pão, e vinho: e depois disto, meu filho, que te posso eu fazer?
38
Cui Esau: Num unam, inquit, tantum benedictionem habes, pater? mihi quoque obsecro ut benedicas. Cumque ejulatu magno fleret,
Replicou Esaú: Logo tu não tens senão uma bênção? Eu te conjuro, que me abençoes também a mim. E como ele chorava, dando grandes gritos,
39
motus Isaac, dixit ad eum: In pinguedine terræ, et in rore cæli desuper,
Isaac movidp de compaixão, lhe disse: A tua bênção será na gordura da terra, e no orvalho do céu, que cai lá do alto.
40
erit benedictio tua. Vives in gladio, et fratri tuo servies: tempusque veniet, cum excutias et solvas jugum ejus de cervicibus tuis.
Tu viverás da tua espada, e serás sujeito a teu irmão: e lá virá tempo, que tu sacudas o seu jugo da tua cerviz, e te livres dele.
41
Oderat ergo semper Esau Jacob pro benedictione qua benedixerat ei pater: dixitque in corde suo: Venient dies luctus patris mei, et occidam Jacob fratrem meum.
Conservou pois Esaú sempre um rancor con tra Jacó por causa desta bênção, que ele recebera de seu pai; e o mesmo Esaú dizia no seu coração: Lá virá o tempo do nojo pela morte de meu pai: e então eu me desfarei de Jacó meu irmão.
42
Nuntiata sunt hæc Rebeccæ: quæ mittens et vocans Jacob filium suum, dixit ad eum: Ecce Esau frater tuus minatur ut occidat te.
Como estas coisas fôssem contadas a Rebeca, mandou ela chamar a seu filho Jacó e lhe disse: Sabe que teu irmão Esaú te ameaça, que te há de matar.
43
Nunc ergo, fili mi, audi vocem meam, et consurgens fuge ad Laban fratrem meum in Haran:
Pelo que, meu filho, crê-me, retira-te logo pa ra meu irmão Labão, que assiste em Haran.
44
habitabisque cum eo dies paucos, donec requiescat furor fratris tui,
Deixa-te lá estar alguns dias, até que se apla que a ira de teu irmão,
45
et cesset indignatio ejus, obliviscaturque eorum quæ fecisti in eum: postea mittam, et adducam te inde huc: cur utroque orbabor filio in uno die?
e a sua indignação passe, e ele se esqueça do mal, que tu lhe fizeste. Pois por que serei eu privada de ambos os meus filhos num dia?
46
Dixitque Rebecca ad Isaac: Tædet me vitæ meæ propter filias Heth: si acceperit Jacob uxorem de stirpe hujus terræ, nolo vivere.
Depois disse Rebeca a Isaac: Eu estou aborre cida da minha vida, por causa das filhas de Het. Se Jacó tomar para mulher alguma das filhas deste país, não quero mais viver.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)