1
Et dixit Dominus ad Moysen: Ingredere ad Pharaonem: ego enim induravi cor ejus, et servorum illius, ut faciam signa mea hæc in eo:
Então disse o Senhor a Moisés: Entra a Faraó: Porque eu endureci o seu coração, e o de seus servos, para fazer resplandecer na sua pessoa os prodígios do ■meu poder;
2
et narres in auribus filii tui, et nepotum tuorum, quoties contriverim Ægyptios, et signa mea fecerim in eis: et sciatis quia ego Dominus.
e para que tu tenhas que contar a teus filhos, e a teus netos, quantas foram as pragas, com que eu feri o Egito; e quantas as maravilhas, que obrei entre eles; e para que vós saibais que eu sou o Senhor.
3
Introierunt ergo Moyses et Aaron ad Pharaonem, et dixerunt ei: Hæc dicit Dominus Deus Hebræorum: Usquequo non vis subjici mihi? dimitte populum meum, ut sacrificet mihi.
Moisés pois, e Aarão entraram onde estava Fa raó, e disseram-lhe: Eis-aqui o que diz o Senhor Deus dos hebreus: Até quando não quererás tu obedecer-me? Deixa ir o meu povo, para que ele me sacrifique.
4
Sin autem resistis, et non vis dimittere eum: ecce ego inducam cras locustam in fines tuos:
Se ainda resistires, e não quiseres deixá-lo ir, sabe que amanhã mandarei enxames de gafanhotos sô bre o teu reino,
5
quæ operiat superficiem terræ, ne quidquam ejus appareat, sed comedatur quod residuum fuerit grandini: corrodet enim omnia ligna quæ germinant in agris.
os quais cobrirão a superfície da terra, de sorte que dela não apareça nada, e comerão tudo o que a pedra não destruiu. Porque eles roerão tudo o que as árvores tiverem produzido nos campos.
6
Et implebunt domos tuas, et servorum tuorum, et omnium Ægyptiorum, quantam non viderunt patres tui, et avi, ex quo orti sunt super terram, usque in præsentem diem. Avertitque se, et egressus est a Pharaone.
Eles encherão as tuas casas, e as de teus servos, e as de todos os egípcios, de sorte que nem teus pais, nem teus avós viram nunca tanta quantidade desde que eles nasceram na terra até o dia de hoje. Apartou-se logo Moisés de Faraó, e retirou-se.
7
Dixerunt autem servi Pharaonis ad eum: Usquequo patiemur hoc scandalum? dimitte homines, ut sacrificent Domino Deo suo; nonne vides quod perierit Ægyptus?
Mas os servos de Faraó disseram a este príncipe: Até quando sofreremos nós este escândalo? Deixa ir estes homens, para que sacrifiquem ao Senhor seu Deus. Tu não vês que o Egito está perdido?
8
Revocaveruntque Moysen et Aaron ad Pharaonem: qui dixit eis: Ite, sacrificate Domino Deo vestro: quinam sunt qui ituri sunt?
Tornaram pois a chamar a Moisés, e a Aarão a presença de Faraó, o qual lhes disse: Ide sacrificar ao Senhor vosso Deus: Mas quais são os que hão de ir?
9
Ait Moyses: Cum parvulis nostris, et senioribus pergemus, cum filiis et filiabus, cum ovibus et armentis: est enim solemnitas Domini Dei nostri.
Moisés lhe respondeu: Nós havemos de ir com as nossas crianças, com os nossos velhos, com os nossos filhos, e filhas, com as nossas ovelhas, e com os nossos gados: porque esta é uma festa solene do Senhor nosso Deus.
10
Et respondit Pharao: Sic Dominus sit vobiscum, quomodo ego dimittam vos, et parvulos vestros, cui dubium est quod pessime cogitetis?
Replicou Faraó: Assim seja o Senhor convosco, como eu vos hei de deixar ir, e às vossas crianças. Quem duvidará que nisto levais vós algum mau sentido?
11
non fiet ita, sed ite tantum viri, et sacrificate Domino: hoc enim et ipsi petistis. Statimque ejecti sunt de conspectu Pharaonis.
Não há de ser assim: ide somente vós os homens, e sacrificai ao Senhor: porque isto é o que vós mesmos pedistes. E no mesmo ponto os lançaram fora da presença de Faraó.
12
Dixit autem Dominus ad Moysen: Extende manum tuam super terram Ægypti ad locustam, ut ascendat super eam, et devoret omnem herbam quæ residua fuerit grandini.
Então disse o Senhor a Moisés: Estende a tua mão sobre o Egito, para fazeres vir os gafanhotos, que subam a pôr-se na terra, e que devorem toda a erva, que tenha ficado da chuva de pedra.
13
Et extendit Moyses virgam super terram Ægypti: et Dominus induxit ventum urentem tota die illa et nocte: et mane facto, ventus urens levavit locustas.
Estendeu Moisés a sua vara sobre o Egito, e o Senhor fez que um vento, que queimava, assoprasse to do o dia, e toda a noite. Chegada a manha, este vento abrasador levantou os gafanhotos,
14
Quæ ascenderunt super universam terram Ægypti: et sederunt in cunctis finibus Ægyptiorum innumerabiles, quales ante illud tempus non fuerant, nec postea futuræ sunt.
que vieram sobre todo o Egito, e. pararam em todas as terras dos egípcios numa tão espantosa quan tidade qual nunca antes se tinha visto, nem jamais se tornará a ver.
15
Operueruntque universam superficiem terræ, vastantes omnia. Devorata est igitur herba terræ, et quidquid pomorum in arboribus fuit, quæ grando dimiserat: nihilque omnino virens relictum est in lignis et in herbis terræ, in cuncta Ægypto.
Eles cobriram toda a superfície da terra e de vastaram tudo. Comeram toda a erva, e todos os pomos que nas árvores tinham escapado à pedra; e não ficou absolutamente nada nem nas árvores, nem da erva em todo o Egito.
16
Quam ob rem festinus Pharao vocavit Moysen et Aaron, et dixit eis: Peccavi in Dominum Deum vestrum, et in vos.
Pelo que a toda a pressa chamou Faraó a Moi sés, e a Aarão, e lhes disse: Eu pequei contra o Senhor vosso Deus, e contra vós.
17
Sed nunc dimittite peccatum mihi etiam hac vice, et rogate Dominum Deum vestrum, ut auferat a me mortem istam.
Mas perdoai-me ainda esta vez o meu pecado, e rogai ao Senhor vosso Deus, que tire de mim esta morte.
18
Egressusque Moyses de conspectu Pharaonis, oravit Dominum.
Moisés tendo saído da presença de Faraó, fez oração ao Senhor;
19
Qui flare fecit ventum ab occidente vehementissimum, et arreptam locustam projecit in mare Rubrum: non remansit ne una quidem in cunctis finibus Ægypti.
o qual tendo feito assoprar da banda do poente um vento fortíssimo, levou os gafanhotos, e os lançou no mar Vermelho. E não ficou nem um só em todo o Egito.
20
Et induravit Dominus cor Pharaonis, nec dimisit filios Israël.
Mas o Senhor obdurou o coração de Faraó, e este não deixou ir o povo.
21
Dixit autem Dominus ad Moysen: Extende manum tuam in cælum: et sint tenebræ super terram Ægypti tam densæ, ut palpari queant.
Disse pois o Senhor a Moisés: Estende a tua mão para o céu, e formem-se na terra do Egito umas trevas tão espessas que se possam apalpar.
22
Extenditque Moyses manum in cælum: et factæ sunt tenebræ horribiles in universa terra Ægypti tribus diebus.
Estendeu Moisés a sua mão para o céu: e umas horríveis trevas cobriram toda a terra do Egito por três dias.
23
Nemo vidit fratrem suum, nec movit se de loco in quo erat: ubicumque autem habitabant filii Israël, lux erat.
Ninguém viu a seu irmão, nem se moveu do lugar, onde estava: mas em toda a parte, onde habita vam os filhos de Israel, era dia claro.
24
Vocavitque Pharao Moysen et Aaron, et dixit eis: Ite, sacrificate Domino: oves tantum vestræ et armenta remaneant, parvuli vestri eant vobiscum.
Então chamou Faraó a Moisés, e a Aarão, e lhes disse: Ide sacrificar ao Senhor: Fiquem somente as vossas ovelhas, e o vosso gado: E vão convosco as vossas crianças.
25
Ait Moyses: Hostias quoque et holocausta dabis nobis, quæ offeramus Domino Deo nostro.
Moisés lhe respondeu: Também nos hás de dar hóstias e holocaustos, que ofereçamos ao Senhor nosso Deus.
26
Cuncti greges pergent nobiscum; non remanebit ex eis ungula: quæ necessaria sunt in cultum Domini Dei nostri: præsertim cum ignoremus quid debeat immolari, donec ad ipsum locum perveniamus.
Irão conosco todos os nossos rebanhos: Não ficará deles nem uma unha, porque tudo havemos mis ter para o culto do Senhor nosso Deus: E tanto mais, que nós não sabemos o que se lhe deverá imolar, en quanto não chegamos àquele lugar.
27
Induravit autem Dominus cor Pharaonis, et noluit dimittere eos.
Mas o Senhor empederniu o coração de FaVaó, e este os não quis deixar ir.
28
Dixitque Pharao ad Moysen: Recede a me, et cave ne ultra videas faciem meam: quocumque die apparueris mihi, morieris.
Disse pois Faraó a Moisés: Guarda-te de me tornares a aparecer; porque em qualquer dia, que me apareceres morrerás.
29
Respondit Moyses: Ita fiet ut locutus es: non videbo ultra faciem tuam.
Moisés lhe respondeu. Assim se fará, como tu disseste: Eu não te verei mais a cara.