A Sagrada Escritura

Evangelho segundo São Mateus

Capítulo 22

Texto bíblico
1
Et respondens Jesus, dixit iterum in parabolis eis, dicens:
E respondendo Jesus, tornou a falar-lhes segunda vez em parábolas, dizendo:
2
Simile factum est regnum cælorum homini regi, qui fecit nuptias filio suo.
O Reino dos Céus é semelhante a um rei, que fez as bodas a seu filho.
3
Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant venire.
E mandou os seus servos chamar os convidados para as bodas, mas eles recusaram ir.
4
Iterum misit alios servos, dicens: Dicite invitatis: Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa sunt, et omnia parata: venite ad nuptias.
Enviou de novo outros servos, com este recado: Dizei aos convidados: Eis que tenho preparado o meu banquete, os meus touros e os animais cevados estão já mortos, e tudo pronto; vinde às bodas.
5
Illi autem neglexerunt: et abierunt, alius in villam suam, alius vero ad negotiationem suam:
Mas eles desprezaram o convite e se foram, um para a sua casa de campo, e outro para o seu negócio.
6
reliqui vero tenuerunt servos ejus, et contumeliis affectos occiderunt.
Outros, porém, lançaram mão dos servos que ele enviara e, depois de os haverem ultrajado, os mataram.
7
Rex autem cum audisset, iratus est: et missis exercitibus suis, perdidit homicidas illos, et civitatem illorum succendit.
Mas o rei, tendo ouvido isto, se irou; e tendo feito marchar os seus exércitos, acabou com aqueles homicidas e pôs fogo à sua cidade.
8
Tunc ait servis suis: Nuptiæ quidem paratæ sunt, sed qui invitati erant, non fuerunt digni:
Então disse aos seus servos: As bodas com efeito estão preparadas, mas os que estavam convidados não foram dignos de se acharem no banquete.
9
ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate ad nuptias.
Ide, pois, às saídas das ruas, e a quantos achardes, convidai-os para as bodas.
10
Et egressi servi ejus in vias, congregaverunt omnes quos invenerunt, malos et bonos: et impletæ sunt nuptiæ discumbentium.
E tendo saído os seus servos pelas ruas, congregaram todos os que acharam, maus e bons, e ficou cheia de convidados a sala do banquete das bodas.
11
Intravit autem rex ut videret discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali.
Entrou depois o rei para ver os que estavam à mesa, e viu ali um homem que não estava vestido com veste nupcial.
12
Et ait illi: Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem? At ille obmutuit.
E disse-lhe: Amigo, como entraste aqui, não tendo vestido nupcial? Mas ele emudeceu.
13
Tunc dicit rex ministris: Ligatis manibus et pedibus ejus, mittite eum in tenebras exteriores: ibi erit fletus et stridor dentium.
Então disse o rei aos seus ministros: Atai-o de pés e mãos, e lançai-o nas trevas exteriores; ali haverá choro e ranger de dentes.
14
Multi enim sunt vocati, pauci vero electi.
Porque são muitos os chamados e poucos os escolhidos.
15
Tunc abeuntes pharisæi, consilium inierunt ut caperent eum in sermone.
Então retirando-se os fariseus, consultaram entre si como o surpreenderiam no que falasse.
16
Et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis, dicentes: Magister, scimus quia verax es, et viam Dei in veritate doces, et non est tibi cura de aliquo: non enim respicis personam hominum:
E enviaram-lhe seus discípulos juntamente com os herodianos, que lhe disseram: Mestre, nós sabemos que és verdadeiro, e que ensinas o caminho de Deus pela verdade, e não se te dá de ninguém, porque não fazes acepção de pessoas.
17
dic ergo nobis quid tibi videtur, licet censum dare Cæsari, an non?
Dize-nos, pois, qual é o teu sentimento: É lícito dar o tributo a César, ou não?
18
Cognita autem Jesus nequitia eorum, ait: Quid me tentatis, hypocritæ?
Porém Jesus, conhecendo a sua malícia, disse-lhes: Por que me tentais, hipócritas?
19
ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium.
Mostrai-me a moeda do tributo. E eles lhe apresentaram um denário.
20
Et ait illis Jesus: Cujus est imago hæc, et superscriptio?
E Jesus lhes disse: De quem é esta imagem e inscrição?
21
Dicunt ei: Cæsaris. Tunc ait illis: Reddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo.
Responderam-lhe eles: De César. Então lhes disse Jesus: Pois dai a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
22
Et audientes mirati sunt, et relicto eo abierunt.
E quando ouviram isto, se admiraram, e, deixando-o, se retiraram.
23
In illo die accesserunt ad eum sadducæi, qui dicunt non esse resurrectionem: et interrogaverunt eum,
Naquele dia vieram a ele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e lhe fizeram esta pergunta,
24
dicentes: Magister, Moyses dixit: Si quis mortuus fuerit non habens filium, ut ducat frater ejus uxorem illius, et suscitet semen fratri suo.
dizendo: Mestre, Moisés disse: Se morrer algum que não tenha filho, seu irmão se case com sua mulher, e dê sucessão a seu irmão.
25
Erant autem apud nos septem fratres: et primus, uxore ducta, defunctus est: et non habens semen, reliquit uxorem suam fratri suo.
Ora, entre nós havia sete irmãos. Depois de casado, faleceu o primeiro, e porque não teve filho, deixou sua mulher a seu irmão.
26
Similiter secundus, et tertius usque ad septimum.
O mesmo sucedeu ao segundo, ao terceiro, até ao sétimo.
27
Novissime autem omnium et mulier defuncta est.
E ultimamente, depois de todos, faleceu também a mulher.
28
In resurrectione ergo cujus erit de septem uxor? omnes enim habuerunt eam.
Na ressurreição, pois, de qual dos sete será a mulher? porque todos foram casados com ela.
29
Respondens autem Jesus, ait illis: Erratis nescientes Scripturas, neque virtutem Dei.
E respondendo Jesus, lhes disse: Errais, não sabendo as Escrituras, nem o poder de Deus.
30
In resurrectione enim neque nubent, neque nubentur: sed erunt sicut angeli Dei in cælo.
Porque depois da ressurreição, nem as mulheres terão maridos, nem os maridos mulheres; mas serão como os Anjos de Deus no Céu.
31
De resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis:
E sobre a ressurreição dos mortos, vós não tendes lido o que Deus disse, falando convosco:
32
Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob? Non est Deus mortuorum, sed viventium.
Eu sou o Deus de Abraão, e o Deus de Isaac, e o Deus de Jacó? Ora, Deus não o é de mortos, mas de vivos.
33
Et audientes turbæ, mirabantur in doctrina ejus.
E a gente do povo, ouvindo isto, estava admirada da sua doutrina.
34
Pharisæi autem audientes quod silentium imposuisset sadducæis, convenerunt in unum:
Mas os fariseus, quando ouviram que Jesus tinha feito calar a boca aos saduceus, se ajuntaram em conselho.
35
et interrogavit eum unus ex eis legis doctor, tentans eum:
E um deles, que era doutor da Lei, tentando-o, lhe perguntou:
36
Magister, quod est mandatum magnum in lege?
Mestre, qual é o grande mandamento da Lei?
37
Ait illi Jesus: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua.
Jesus lhe disse: Amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu entendimento.
38
Hoc est maximum, et primum mandatum.
Este é o máximo, e o primeiro mandamento.
39
Secundum autem simile est huic: Diliges proximum tuum, sicut teipsum.
E o segundo semelhante a este é: Amarás a teu próximo, como a ti mesmo.
40
In his duobus mandatis universa lex pendet, et prophetæ.
Destes dois mandamentos depende toda a Lei e os Profetas.
41
Congregatis autem pharisæis, interrogavit eos Jesus,
E estando juntos os fariseus, lhes fez Jesus esta pergunta,
42
dicens: Quid vobis videtur de Christo? cujus filius est? Dicunt ei: David.
dizendo: Que vos parece do Cristo? De quem é ele filho? Responderam-lhe: De Davi.
43
Ait illis: Quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum, dicens:
Jesus lhes replicou: Pois como lhe chama Davi em espírito, Senhor, dizendo:
44
Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum?
Disse o Senhor ao meu Senhor: Senta-te à minha mão direita, até que eu reduza os teus inimigos a servirem de escabelo a teus pés?
45
Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius ejus est?
Se, pois, Davi o chama seu Senhor, como é ele seu filho?
46
Et nemo poterat ei respondere verbum: neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare.
E não houve quem lhe pudesse responder uma só palavra: E daquele dia em diante ninguém mais ousou fazer-lhe perguntas.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)