1
In finem. Psalmus David,
Ao regente do coro, salmo de Davi.
2
cum venit ad eum Nathan propheta, quando intravit ad Bethsabee.
Quando veio buscá-lo o profeta Natan, depois de haver pecado com Betsabée.
3
Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam; et secundum multitudinem miserationum tuarum, dele iniquitatem meam.
Tem piedade de mim, ó Deus, segundo a tua gran de misericórdia. E segundo as muitas mostras da tua clemência, apaga a minha maldade.
4
Amplius lava me ab iniquitate mea, et a peccato meo munda me.
Lava-me mais e mais da minha iniquidade: E purifica-me do meu pecado.
5
Quoniam iniquitatem meam ego cognosco, et peccatum meum contra me est semper.
Porque a minha maldade eu a conheço: E o meu pecado diante de mim está sempre.
6
Tibi soli peccavi, et malum coram te feci; ut justificeris in sermonibus tuis, et vincas cum judicaris.
Contra ti só pequei, e fiz o mal diante dos teus olhos: Para que sejas justificado nas tuas palavras e venças quando fores julgado.
7
Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum, et in peccatis concepit me mater mea.
Eis-aqui sabes que eu fui concebido em iniquida des: E em pecados me concebeu minha mãe.
8
Ecce enim veritatem dilexisti; incerta et occulta sapientiæ tuæ manifestasti mihi.
E bem vejo que tu amaste a verdade: E me re velaste o segrêdo, e o escondido do teu saber.
9
Asperges me hyssopo, et mundabor; lavabis me, et super nivem dealbabor.
Tu me borrifarás com o hissope, e serei purificado: Lavar-me-ás, e me tornarei mais branco que a neve.
10
Auditui meo dabis gaudium et lætitiam, et exsultabunt ossa humiliata.
Ao meu ouvido darás gôzo e alegria: E se rego zijarão os meus ossos humilhados.
11
Averte faciem tuam a peccatis meis, et omnes iniquitates meas dele.
Aparta o teu rosto dos meus pecados: E apaga todas as minhas maldades.
12
Cor mundum crea in me, Deus, et spiritum rectum innova in visceribus meis.
Cria em mim, ó Deus, um coração puro: E re nova nas minhas entranhas um espírito reto.
13
Ne projicias me a facie tua, et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.
Não me arremesses da tua presença: E não tires de mim o teu espírito santo.
14
Redde mihi lætitiam salutaris tui, et spiritu principali confirma me.
Dá-me a alegria da tua salvação: E conforta- -me por meio do espírito principal.
15
Docebo iniquos vias tuas, et impii ad te convertentur.
Ensinarei aos iníquos os teus caminhos: E os ímpios se converterão a ti.
16
Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meæ, et exsultabit lingua mea justitiam tuam.
Livra-me dos sangues, Deus, Deus da minha salvação, e a minha língua exaltará a tua justiça.
17
Domine, labia mea aperies, et os meum annuntiabit laudem tuam.
Senhor, abrirás os meus lábios: E a minha boca anunciará o teu louvor.
18
Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique; holocaustis non delectaberis.
Porque se tu quisesses sacrifício, o houvera na verdade oferecid.o: Tu não te deleitarás com holocaustos.
19
Sacrificium Deo spiritus contribulatus; cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies.
Sacrifício para Deus é o espírito atribulado: Ao coração contrito, e humilhado não o desprezarás, ó Deus.
20
Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion, ut ædificentur muri Jerusalem.
Senhor, faze bem a Sião de tua vontade: Para que se edifiquem os muros de Jerusalém.
21
Tunc acceptabis sacrificium justitiæ, oblationes et holocausta; tunc imponent super altare tuum vitulos.
Então aceitarás sacrifício de justiça, oferendas, e holocaustos: Então porão sobre o teu altar bezerros.