A Sagrada Escritura

Livro de Judite

Capítulo 7

Texto bíblico
1
Holofernes autem altera die præcepit exercitibus suis ut ascenderent contra Bethuliam.
No clia seguinte porém mandou Holofernes marchar os seus exércitos contra Betúlia.
2
Erant autem pedites bellatorum centum viginti millia, et equites viginti duo millia, præter præparationes virorum illorum quos occupaverat captivitas, et abducti fuerant de provinciis et urbibus universæ juventutis.
E os combatentes de pé eram cento e vinte mil, e vinte e dois mil homens de cavalaria, sém contar as recrutas dos homens, aos quais tinha aprisionado, e de tócia a mocidade que tinha levado por fôrça das províncias e das cidades.
3
Omnes paraverunt se pariter ad pugnam contra filios Israël, et venerunt per crepidinem montis usque ad apicem, qui respicit super Dothain, a loco qui dicitur Belma usque ad Chelmon, qui est contra Esdrelon.
Todos se prepararam a um tempo para combater contra os filhos de Israel, e vieram ao longo do monte até o cume, que olha para Dotain, desde o lugar chamado Belma, até a Quelmon; que está defronte de Esdrelon.
4
Filii autem Israël, ut viderunt multitudinem illorum, prostraverunt se super terram, mittentes cinerem super capita sua, unanimes orantes ut Deus Israël misericordiam suam ostenderet super populum suum.
Mas os filhos de Israel, tanto que viram a multidão clêles, lançaram-se por terra, cobrindo as suas cabeças de cinza, pedindo unânimemente ao Deus de Israel que fizesse resplandecer sobre eles a sua misericórdia.
5
Et assumentes arma sua bellica, sederunt per loca quæ ad angusti itineris tramitem dirigunt inter montosa, et erant custodientes ea tota die et nocte.
E tomando as suas armas de guerra se postaram nos lugares, que vão ter à vereda de um atalho entre os montes, e estavam ali guarnecendo-os todo o dia e toda a noite.
6
Porro Holofernes, dum circuit per gyrum, reperit quod fons qui influebat, aquæductum illorum a parte australi extra civitatem dirigeret: et incidi præcepit aquæductum illorum.
Mas Holofernes, ao tempo que averiguava em roda, achou que a fonte que corria para dentro, trazia israelitas, não só para fazerem oração, com o para ouvirem le r o liv ro da lei. P elo d ecurso do tem po cham aram -se-lhes sinagogas. a sua direção da parte do meio-dia por um aqueduto da parte de fora da cidade: E mandou que se lhes cortasse o aqueduto.
7
Erant tamen non longe a muris fontes, ex quibus furtim videbantur haurire aquam ad refocillandum potius quam ad potandum.
Havia contudo fontes e não longe dos muros, donde se via que os sitiados iam às furtadelas tirar água mais para aliviar a sede do que para beber.
8
Sed filii Ammon et Moab accesserunt ad Holofernem, dicentes: Filii Israël non in lancea nec in sagitta confidunt, sed montes defendunt illos, et muniunt illos colles in præcipitio constituti.
Mas os amonitas, e os moabitas foram ter com Holofernes, e lhe disseram: Os filhos de Israel não confiam nem nas lanças, nem nas flechas, mas os montes os defendem, e outeiros escarpados os fortificam.
9
Ut ergo sine congressione pugnæ possis superare eos, pone custodes fontium, ut non hauriant aquam ex eis, et sine gladio interficies eos, vel certe fatigati tradent civitatem suam, quam putant in montibus positam superari non posse.
Porém para que tu os possas vencer sem travar peleja, põe guardas às fontes, para não tirarem delas água, e sem puxares pela espada os matarás, ou ao menos fatigados da sede eles entregarão a sua cidade, a qual como posta sobre um monte têm por inconquistável.
10
Et placuerunt verba hæc coram Holoferne et coram satellitibus ejus, et constituit per gyrum centenarios per singulos fontes.
Agradou pois este conselho a Holofernes e aos seus oficiais, e ele pôs cem homens de guarda ao redor de cada fonte.
11
Cumque ista custodia per dies viginti fuisset expleta, defecerunt cisternæ et collectiones aquarum omnibus habitantibus Bethuliam, ita ut non esset intra civitatem unde satiarentur vel una die, quoniam ad mensuram dabatur populis aqua quotidie.
E tendo-se feito esta guarda por vinte dias, esgotaram-se as cisternas, e conservas de água a todos os moradores de Betúlia, de maneira que não havia dentro da cidade de onde se pudessem saciar nem um só dia, porque todos os dias se repartia a água por medida ao povo.
12
Tunc ad Oziam congregati omnes viri feminæque, juvenes et parvuli, omnes simul una voce
Então todos os homens, e mulheres, moços, e meninos, vieram juntos ter com Ozias, e todos a uma voz
13
dixerunt: Judicet Deus inter nos et te, quoniam fecisti in nos mala, nolens loqui pacifice cum Assyriis, et propter hoc vendidit nos Deus in manibus eorum.
lhe disseram: Deus seja juiz entre nós e ti, porque tu nos trouxeste estes males, não querendo falar de paz com os assírios, e por isso nos entregou Deus nas suas mãos.
14
Et ideo non est qui adjuvet, cum prosternamur ante oculos eorum in siti, et perditione magna.
E assim não há quem nos socorra, quando aos seus olhos nos achamos prostrados de sede, e de grande miséria.
15
Et nunc congregate universos qui in civitate sunt, ut sponte tradamus nos omnes populo Holofernis.
Agora pois faze ajuntar todos os que há na cidade, para que todos nós nos rendamos voluntàriamente ao povo de Holofernes.
16
Melius est enim ut captivi benedicamus Dominum viventes, quam moriamur, et simus opprobrium omni carni, cum viderimus uxores nostras et infantes nostros mori ante oculos nostros.
Porque melhor é que cativos bendigamos ao Senhor, vivendo, do que morramos, e sejamos em opróbrio a todos os homens, vendo morrer aos nossos olhos as nossas mulheres, e as nossas crianças.
17
Contestamur hodie cælum et terram, et Deum patrum nostrorum, qui ulciscitur nos secundum peccata nostra, ut jam tradatis civitatem in manu militiæ Holofernis, et sit finis noster brevis in ore gladii, qui longior efficitur in ariditate sitis.
Nós te conjuramos hoje diante do céu, e da terra, e diante do Deus de nossos pais, o qual se vinga de nós segundo nossos pecados, para que entregueis para já a cidade entre as mãos do exército de Holofernes, e para que o nosso fim se abrevie ao fio da espada, o qual se torna mais dilatado pelo ardor da sede.
18
Et cum hæc dixissent, factus est fletus et ululatus magnus in ecclesia ab omnibus, et per multas horas una voce clamaverunt ad Deum, dicentes:
E tendo eles assim falado, levantou-se um grande pranto, e alarido em todo o ajuntamento, e por muitas horas clamaram a uma voz a Deus, dizendo:
19
Peccavimus cum patribus nostris: injuste egimus, iniquitatem fecimus.
Nós pecamos com os nossos pais, obramos injustamente, cometemos iniquidades.
20
Tu, quia pius es, miserere nostri, aut in tuo flagello vindica iniquitates nostras, et noli tradere confitentes te populo qui ignorat te,
Tu, que és pied. oso, compadece-te de nós, ou com o teu flagelo castiga as nossas iniquidades, e não entregues os que te bendizem a um povo, que te não conhece,
21
ut non dicant inter gentes: Ubi est Deus eorum?
para que não digam entre as nações: Onde está o seu Deus?
22
Et cum fatigati ex his clamoribus et his fletibus lassati siluissent,
E depois de cansados com estes clamores, e com estes prantos ficaram em silêncio,
23
exsurgens Ozias infusus lacrimis, dixit: Æquo animo estote, fratres, et hos quinque dies expectemus a Domino misericordiam.
levantando-se Ozias banhado em lágrimas, disse: Tende bom ânimo, irmãos, e por estes cinco dias esperemos misericórdia do Senhor.
24
Forsitan enim indignationem suam abscindet, et dabit gloriam nomini suo.
Talvez pois que aplaque a sua ira, e dê glória ao seu nome.
25
Si autem transactis quinque diebus non venerit adjutorium, faciemus hæc verba quæ locuti estis.
Mas se, passados estes cinco dias nos não vier socorro, faremos o que vós dissestes.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)