1
Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:
Depois respondendo Sofar de Naamat, disse:
2
Numquid qui multa loquitur, non et audiet? aut vir verbosus justificabitur?
Porventura o que fala muito, não ouvirá também? ou bastará a um homem ser grande falador para justificar-se?
3
Tibi soli tacebunt homines? et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?
Para ti só se hão de calar os homens? e depois de zombares dos outros, ninguém te há de confundir?
4
Dixisti enim: Purus est sermo meus, et mundus sum in conspectu tuo.
Forque tu disseste: As minhas palavras são puras, e eu estou limpo na tua presença.
5
Atque utinam Deus loqueretur tecum, et aperiret labia sua tibi,
E oxalá que Deus falasse contigo, e abrisse a sua bôca,
6
ut ostenderet tibi secreta sapientiæ, et quod multiplex esset lex ejus: et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo quam meretur iniquitas tua !
para te descobrir os segredos da sua sabedoria, e que a sua lei é de muitas maneiras, e que entendesse que é muito menos o com que ele te castiga em comparação do que merece a tua maldade.
7
Forsitan vestigia Dei comprehendes, et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?
Acaso alcançarás os caminhos de Deus, e conhecerás perfeitamente o Todo-Poderoso?
8
Excelsior cælo est, et quid facies? profundior inferno, et unde cognosces?
Ele é mais elevado do que o céu e que farás tu? é mais profundo do que o inferno, e como o conhecerás?
9
Longior terra mensura ejus, et latior mari.
A sua medida é mais comprida do que a terra, e mais larga que o mar.
10
Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei?
Se ele destruir todas as coisas ou as apinhoar em uma, quem o contrastará?
11
Ipse enim novit hominum vanitatem; et videns iniquitatem, nonne considerat?
Por que ele conhece a vaidade dos homens, e ' vendo a iniquidade deles, acaso a considera?
12
Vir vanus in superbiam erigitur, et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.
O homem vão eleva-se em soberba, e julga ter nascido livre, como a cria do asno montês.
13
Tu autem firmasti cor tuum, et expandisti ad eum manus tuas.
Mas tu endureceste o teu coração, e levantaste a tua mão para Deus.
14
Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,
Se lançares fora de ti a iniquidade, que está na tua mão, e se a injustiça não assistir na tua casa:
15
tunc levare poteris faciem tuam absque macula; et eris stabilis, et non timebis.
Então poderás levantar o teu rosto sem mácula, e serás estável e não temerás.
16
Miseriæ quoque oblivisceris, et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.
Também te esquecerás da tua miséria, e lembrarte-ás delá como de águas, que passaram.
17
Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam; et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.
E se levantará pela tarde sobre ti uma luz como a do meio-dia: E quando te julgares consumido, nascerás como a estrela dalva.
18
Et habebis fiduciam, proposita tibi spe: et defossus securus dormies.
E terás firmeza na esperança, que te propuseste, e enterrado dormirás seguro.
19
Requiesces, et non erit qui te exterreat; et deprecabuntur faciem tuam plurimi.
Repousarás, e não haverá quem te amedronte: e rogarão muitos a tua face.
20
Oculi autem impiorum deficient, et effugium peribit ab eis: et spes illorum abominatio animæ.
Mas os olhos dos ímpios desfalecerão, e não lhes ficará refúgio, e a esperança deles será abominação da sua alma.