A Sagrada Escritura

Segundo Livro de Samuel

Capítulo 3

Texto bíblico
1
Facta est ergo longa concertatio inter domum Saul et inter domum David: David proficiscens, et semper seipso robustior, domus autem Saul decrescens quotidie.
Houve pois uma longa guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi: Davi prosperando e fortificando-se cada vez mais, a casa porém de Saul indo cada vez a menos.
2
Natique sunt filii David in Hebron: fuitque primogenitus ejus Amnon, de Achinoam Jezraëlitide.
E nasceram filhos a Davi em Hebron, e foi o seu primogénito Amon, que teve de Aquinoão de Jezrael.
3
Et post eum Cheleab, de Abigail uxore Nabal Carmeli: porro tertius Absalom, filius Maacha filiæ Tholmai regis Gessur.
E depois deste Queleab que houve de Abigail, viúva de Nabal do Carmelo: E o terceiro Absalao, filho de Maaca, filha d. e Tolmai, rei de Gessur.
4
Quartus autem Adonias, filius Haggith: et quintus Saphathia, filius Abital.
O quarto porém Adonias, filho de H agit: E o quinto Safatia, filho d. e Abital.
5
Sextus quoque Jethraam, de Egla uxore David: hi nati sunt David in Hebron.
E o sexto Jetraão, filho de Egla, mulher de Davi em Hebron. — 134 ~
6
Cum ergo esset prælium inter domum Saul et domum David, Abner filius Ner regebat domum Saul.
Havendo pois guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi, Abner, filho de Ner, governava a casa de Saul.-
7
Fuerat autem Sauli concubina nomine Respha, filia Aja. Dixitque Isboseth ad Abner:
E Saul tinha uma concubina, chamada Resfa, filha de Aia. E Isboset disse a Abner:
8
Quare ingressus es ad concubinam patris mei? Qui iratus nimis propter verba Isboseth, ait: Numquid caput canis ego sum adversum Judam hodie, qui fecerim misericordiam super domum Saul patris tui, et super fratres et proximos ejus, et non tradidi te in manus David, et tu requisisti in me quod argueres pro muliere hodie?
Por que te aproximaste da concubina de meu pai? Abner em extremo irado por essas palavras de Isboset, disse: Acaso sou eu hoje algum cabeça de cão contra Judá, porque usei de piedade com a casa de Saul, teu pai, e com seus irmãos, e parentes, e porque te não entreguei nas mãos de Davi? E tu buscas hoje em mim motivo para me arguires por respeito duma mulher?
9
Hæc faciat Deus Abner, et hæc addat ei, nisi quomodo juravit Dominus David, sic faciam cum eo,
Deus trate a Abner com toda a sua severidade, se eu não procurar para Davi, o que o Senhor lhe jurou,
10
ut transferatur regnum de domo Saul, et elevetur thronus David super Israël et super Judam, a Dan usque Bersabee.
fazendo que o reino seja transferido da casa de' Saul: E que o trono de Davi seja elevado sobre Israel, e sobre Judá, desde Dan até Bersabée.
11
Et non potuit respondere ei quidquam, quia metuebat illum.
E não lhe pôde responder coisa alguma porque o temia.
12
Misit ergo Abner nuntios ad David pro se dicentes: Cujus est terra? et ut loquerentur: Fac mecum amicitias, et erit manus mea tecum, et reducam ad te universum Israël.
Enviou pois Abner mensageiros a Davi que lhe dissessem da sua parte: A quem pertence a terra? E que acrescentassem: Faze comigo amizade, e eu te servirei, e reduzirei ao teu mando todo o Israel.
13
Qui ait: Optime: ego faciam tecum amicitias: sed unam rem peto a te, dicens: Non videbis faciem meam antequam adduxeris Michol filiam Saul: et sic venies, et videbis me.
Davi respondeu: Òtimamente: Eu farei amizade, contigo: Mas peço-te umà coisa, dizendo: Tu não me verás sem primeiro me trazeres a Micol, filha de Saul: E deste modo virás e me verás.
14
Misit autem David nuntios ad Isboseth filium Saul, dicens: Redde uxorem meam Michol, quam despondi mihi centum præputiis Philisthiim.
Enviou depois Davi mensageiros a Isboset, filho de Saul, dizendo: Restitui-me a Micol, minha mulher, que eu desposei por cem prepúcios de filisteus.
15
Misit ergo Isboseth, et tulit eam a viro suo Phaltiel filio Lais.
Enviou-a pois Isboset, e a tirou a seu marido Faltiel, filho de Lais.
16
Sequebaturque eam vir suus, plorans usque Bahurim: et dixit ad eum Abner: Vade, et revertere. Qui reversus est.
E a seguia seu marido chorando até Baurim: E disse-lhe Abner: Vai, e torna. E ele voltou.
17
Sermonem quoque intulit Abner ad seniores Israël, dicens: Tam heri quam nudiustertius quærebatis David ut regnaret super vos.
Fêz também Abner uma fala aos anciãos de Israel, dizendo: Muito tempo há que vós desejáveis que Davi reinasse sobre vós.
18
Nunc ergo facite: quoniam Dominus locutus est ad David, dicens: In manu servi mei David salvabo populum meum Israël de manu Philisthiim, et omnium inimicorum ejus.
Fazei-o pois agora: Porquanto o Senhor falou a Davi, dizendo: Eu salvarei por meio de meu servo Davi o meu povo de Israel da mão dos filisteus, e de todos os seus inimigos.
19
Locutus est autem Abner etiam ad Benjamin. Et abiit ut loqueretur ad David in Hebron omnia quæ placuerant Israëli et universo Benjamin.
E do mesmo modo falou Abner aos de Benjamim. E foi buscar a Davi em Hebron para dizer-lhe tudo o que os de Israel, e todos os de Benjamim tinham resoluto.
20
Venitque ad David in Hebron cum viginti viris: et fecit David Abner, et viris ejus qui venerant cum eo, convivium.
E se apresentou a Davi em Hebron com vinte homens: E Davi deu um banquete a Abner, e aos que tinham vindo com ele.
21
Et dixit Abner ad David: Surgam, ut congregem ad te dominum meum regem omnem Israël, et ineam tecum fœdus, et imperes omnibus, sicut desiderat anima tua. Cum ergo deduxisset David Abner, et ille isset in pace,
E disse Abner a Davi: Eu irei, para te ajuntar a ti, meu Senhor e rei, todo o Israel, e farei concerto contigo, para teres o império sobre todos, assim como o deseja teu coração. Tendo pois Davi despedido a Abner, e tendo-se este ido em paz,
22
statim pueri David et Joab venerunt, cæsis latronibus, cum præda magna nimis: Abner autem non erat cum David in Hebron, quia jam dimiserat eum, et profectus fuerat in pace.
chegaram logo as gentes de Davi, e de Joab, que, vind, o de m atar uns ladrões, traziam uma grande presa: Abner porém não estava já com Davi em Hebron, porque o tinha despedido, e ele se tinha retirado em paz.
23
Et Joab, et omnis exercitus qui erat cum eo, postea venerunt: nuntiatum est itaque Joab a narrantibus: Venit Abner filius Ner ad regem, et dimisit eum, et abiit in pace.
E Joab, e todo o exército, que estava com ele, chegaram depois: Não faltou porém quem desse a Joab ã nova é lhe dissesse: Abner, filho de Ner, veio ao rei, e este o despediu, e ele se foi em paz.
24
Et ingressus est Joab ad regem, et ait: Quid fecisti? Ecce venit Abner ad te: quare dimisisti eum, et abiit et recessit?
E foi Joab ter com o rei, e disse: Que fizeste? Abner acaba dc estar contigo: Por que o despediste tu, e o deixaste retirar?
25
ignoras Abner filium Ner, quoniam ad hoc venit ad te ut deciperet te, et sciret exitum tuum et introitum tuum, et nosset omnia quæ agis?
Tu não sabes quem é Abner, filho de Ner, e que ele veio ter contigo a fim de te enganar e para saber as tuas saídas e as tuas entradas e para sondar tudo quanto fazes?
26
Egressus itaque Joab a David, misit nuntios post Abner, et reduxit eum a cisterna Sira, ignorante David.
Retirando-se pois Joab de Davi, enviou mensageiros atrás de Abner, e o fez voltar da cisterna de Sira, sem Davi o saber.
27
Cumque rediisset Abner in Hebron, seorsum adduxit eum Joab ad medium portæ ut loqueretur ei, in dolo: et percussit illum ibi in inguine, et mortuus est in ultionem sanguinis Asaël fratris ejus.
E voltando Abner a Hebron, Joab o levou ao meio da porta para lhe falar aleivosamente: E aí mesmo o feriu na virilha, e foi morto em vingança do sangue de Asael, seu irmão.
28
Quod cum audisset David rem jam gestam, ait: Mundus ego sum, et regnum meum apud Dominum usque in sempiternum, a sanguine Abner filii Ner:
O que ouvindo Davi que a coisa era já feita disse: Eu para todo sempre estou e o meu reino ino cente diante d. o Senhor do sangue de Abner, filho de Ner,
29
et veniat super caput Joab, et super omnem domum patris ejus: nec deficiat de domo Joab fluxum seminis sustinens, et leprosus, et tenens fusum, et cadens gladio, et indigens pane.
e ele caia sobre a cabeça de Joab, e sobre toda a casa de seu pai: E não falte nunca na casa de Joab quem padeça uma vergonhosa purgação nem quem seja leproso, nem quem pegue no fuso, nem quem seja morto à espada, nem quem mendigue o pão.
30
Igitur Joab et Abisai frater ejus interfecerunt Abner, eo quod occidisset Asaël fratrem eorum in Gabaon in prælio.
Joab pois e Abisai, seu irmão, mataram á Abnef, porque tinha morto seu irmão Asael na batalha de Gabaon.
31
Dixit autem David ad Joab, et ad omnem populum qui erat cum eo: Scindite vestimenta vestra, et accingimini saccis, et plangite ante exequias Abner. Porro rex David sequebatur feretrum.
É disse Davi a Joab, e a todo o povo, que estava com ele: Rasgai os vossos vestidos, e cobri-vos de sacos, e chorai no funeral de Abner: E o rei Davi ia seguindo o féretro.
32
Cumque sepelissent Abner in Hebron, levavit rex David vocem suam, et flevit super tumulum Abner: flevit autem et omnis populus.
E logo que enterraram a Abner em Hebron, levantou o rei Davi a sua voz, e chorou sobre a sepultura de Abner: E chorou também todo o povo.
33
Plangensque rex, et lugens Abner, ait: Nequaquam ut mori solent ignavi, mortuus est Abner.
E o rei, pranteando-o e chorando-o, disse: Abner não morreu como costumam morrer os cobardes.
34
Manus tuæ ligatæ non sunt, et pedes tui non sunt compedibus aggravati: sed sicut solent cadere coram filiis iniquitatis, sic corruisti. Congeminansque omnis populus flevit super eum.
As tuas mãos não foram atadas, nem os teus pés carregados de grilhões: Mas tu caíste, bem como os que costumam cair diante d. os filhos da iniquidade. E o povo repetindo o mesmo chorou sobre ele.
35
Cumque venisset universa multitudo cibum capere cum David, clara adhuc die juravit David, dicens: Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, si ante occasum solis gustavero panem vel aliud quidquam.
E tendo vindo todos comer com Davi, sendo ainda dia claro, jurou Davi, dizendo: Deus me trate com todo o seu rigor, se eu provar algum bocado de pão, ou que quer que seja antes do sol pôsto.
36
Omnisque populus audivit, et placuerunt eis cuncta quæ fecit rex in conspectu totius populi.
E todo o povo ouviu, e lhes pareceu bem tudo o que o rei fizera à vista de todo o povo:
37
Et cognovit omne vulgus et universus Israël in die illa, quoniam non actum fuisset a rege ut occideretur Abner filius Ner.
E conheceu toda a plebe, e todo o Israel naquele dia que Davi não tivera parte alguma no assassinato de Abner, filho de Ner.
38
Dixit quoque rex ad servos suos: Num ignoratis quoniam princeps et maximus cecidit hodie in Israël?
Disse também o rei aos seus servos: Acaso não sabeis que quem hoje morreu em Israel é um dos seus maiores príncipes?
39
Ego autem adhuc delicatus, et unctus rex: porro viri isti filii Sarviæ duri sunt mihi: retribuat Dominus facienti malum juxta malitiam suam.
Eu porém ainda estou pouco seguro, bem que ungido rei: Mas estes homens filhos de Sarvia são muito violentos para mim: O Senhor se haja com o que faz mal segundo a sua malícia.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)