A Sagrada Escritura

Primeiro Livro das Crônicas

Capítulo 21

Texto bíblico
1
Consurrexit autem Satan contra Israël, et concitavit David ut numeraret Israël.
Levantou-se pois Satanaz contra Israel: E incitou a Davi a fazer resenha de Israel.
2
Dixitque David ad Joab et ad principes populi: Ite, et numerate Israël a Bersabee usque Dan: et afferte mihi numerum ut sciam.
E disse Davi a Joab, e aos principais do povo: Ide, e fazei a conta a Israel desde Bersabée até Dan: E trazei-me o número para eu o saber.
3
Responditque Joab: Augeat Dominus populum suum centuplum quam sunt: nonne, domine mi rex, omnes servi tui sunt? quare hoc quærit dominus meus, quod in peccatum reputetur Israëli?
E Joab respondeu: O Senhor multiplique o seu povo cem vezes mais do que ele c: Acaso, rei meu senhor, não são todos servos teus? Por que quer meu Senhor averiguar isto que se imputará a pecado a Israel?
4
Sed sermo regis magis prævaluit: egressusque est Joab, et circuivit universum Israël: et reversus est Jerusalem,
Contudo prevaleceu mais a ordem do rei: P artiu, e correu à roda todo o Israel, e voltou para Jerusalém.
5
deditque David numerum eorum quos circuierat: et inventus est omnis numerus Israël, mille millia et centum millia virorum educentium gladium: de Juda autem quadringenta septuaginta millia bellatorum.
E deu a Davi o rol daqueles a quem passou revista: E acharam-se de Israel em todo o número, um milhão e cem mil homens capazes de tomar armas: E de Judá quatrocentos e setenta mil homens de guerra.
6
Nam Levi et Benjamin non numeravit: eo quod Joab invitus exsequeretur regis imperium.
Não contou Joab os da tribo de Levi, nem os da tribo de Benjamim: Porque executava de má mente a ordem do rei.
7
Displicuit autem Deo quod jussum erat: et percussit Israël.
E desagradou a Deus esta ord. em, e feriu a Israel.
8
Dixitque David ad Deum: Peccavi nimis ut hoc facerem: obsecro, aufer iniquitatem servi tui, quia insipienter egi.
E disse Davi a Deus: Eu cometi um grande pecado em fazer isto: Peço-te que perdoes a culpa a teu servo, porque obrei nèsciamente.
9
Et locutus est Dominus ad Gad videntem David, dicens:
E falou o Senhor a Gad vidente de Davi, dizendo:
10
Vade, et loquere ad David, et dic ei: Hæc dicit Dominus: Trium tibi optionem do: unum, quod volueris, elige, et faciam tibi.
Vai, e fala com Davi, e dize-lhe: Eis-aqui o que diz o Senhor: Eu te dou a escolha de três coisas: Escolhe uma, qual quiseres, e eu ta farei.
11
Cumque venisset Gad ad David, dixit ei: Hæc dicit Doinus: Elige, quod volueris:
E tendo vindo Gad, à presença de Davi, disse- -Ihe: Eis-aqui o que diz o Senhor: Escolhe o que quiseres,
12
aut tribus annis famem; aut tribus mensibus te fugere hostes tuos, et gladium eorum non posse evadere; aut tribus diebus gladium Domini, et pestilentiam versari in terra, et angelum Domini interficere in universis finibus Israël: nunc igitur vide quid respondeam ei qui misit me.
ou sofrer a fome três anos: Ou fugir diante de teus inimigos três meses, e sem poderes escapar da sua espada: Ou estar debaixo da espada do Senhor três dias, e grassando a peste na terra, e o anjo do Senhor fazendo estragos em todas as terras de Israel: Vê pois agora que hei de responder a quem me enviou.
13
Et dixit David ad Gad: Ex omni parte me angustiæ premunt: sed melius mihi est ut incidam in manus Domini, quia multæ sunt miserationes ejus, quam in manus hominum.
E respondeu Davi a Gad: De toda a parte me vejo em grandes apertos: Mas para mim é melhor o cair nas mãos do Senhor, porque é de muita misericórdia, do que cair nas mãos dos homens.
14
Misit ergo Dominus pestilentiam in Israël: et ceciderunt de Israël septuaginta millia virorum.
Mandou pois o Senhor a peste a Israel, e morreram de Israel setenta mil homens.
15
Misit quoque angelum in Jerusalem ut percuteret eam: cumque percuteretur, vidit Dominus, et misertus est super magnitudine mali: et imperavit angelo qui percutiebat: Sufficit, jam cesset manus tua. Porro angelus Domini stabat juxta aream Ornan Jebusæi.
Mandou também o seu anjo a Jerusalém, para a assolar: E ao tempo que estava ferida, olhou o Senhor, e compadeceu-se dum castigo tão terrível: E mandou ao anjo exterminador: Basta, cesse já a tua mão. Pois que o anjo do Senhor estava perto da eira de Ornan jebuseu.
16
Levansque David oculos suos, vidit angelum Domini stantem inter cælum et terram, et evaginatum gladium in manu ejus, et versum contra Jerusalem: et ceciderunt tam ipse quam majores natu, vestiti ciliciis, proni in terram.
E Davi, levantando os olhos, viu o anjo do Senhor que estava entre o céu e a terra, e uma espada desembainhada na sua mão, e voltada contra Jerusalém: Então assim Davi, como os seus anciãos cobertos de cilícios, se prostraram com os rostos por terra.
17
Dixitque David ad Deum: Nonne ego sum, qui jussi ut numeraretur populus? ego, qui peccavi? ego, qui malum feci? iste grex, quid commeruit? Domine Deus meus, vertatur, obsecro, manus tua in me, et in domum patris mei: populus autem tuus non percutiatur.
E Davi disse a Deus: Não sou eu o que mandei que se contasse o povo? Eu sou o que pequei: Eu o que fiz o mal: Mas este rebanho que mereceu ele? Volte-se pois te peço, Senhor meu Deus, a tua mão contra mim, e contra a casa de meu pai: Mas o teu povo não seja castigado.
18
Angelus autem Domini præcepit Gad ut diceret Davidi ut ascenderet, exstrueretque altare Domino Deo in area Ornan Jebusæi.
E o anjo do Senhor mandou a Gad, que dissesse a Davi que viesse e que levantasse um altar ao Senhor Deus na eira de Ornan jebuseu.
19
Ascendit ergo David juxta sermonem Gad, quem locutus ei fuerat ex nomine Domini.
Foi Davi pois conforme a ordem de Gad; Que lhe havia intimado da parte do Senhor.
20
Porro Ornan cum suspexisset et vidisset angelum, quatuorque filii ejus cum eo, absconderunt se: nam eo tempore terebat in area triticum.
Mas Ornan e quatro filhos seus, que com ele estavam, tendo levantado os olhos, e visto o anjo, se esconderam: Porque naquele tempo estava debulhando trigo na eira.
21
Igitur cum veniret David ad Ornan, conspexit eum Ornan, et processit ei obviam de area, et adoravit eum pronus in terram.
Quando Davi pois se vinha chegando para Ornan, viu-o Ornan, e saindo da sua eira em seu encontro, lhe fez uma profunda reverência, abaixando-se até ao chão.
22
Dixitque ei David: Da mihi locum areæ tuæ, ut ædificem in ea altare Domino: ita ut quantum valet argenti accipias, et cesset plaga a populo.
E Davi lhe disse: Dá-me o lugar da tua eira, para eu edificar nele um altar ao Senhor: De modo que recebas a quantia do seu valor, e cesse a praga de cima do povo.
23
Dixit autem Ornan ad David: Tolle, et faciat dominus meus rex quodcumque ei placet: sed et boves do in holocaustum, et tribulas in ligna, et triticum in sacrificium: omnia libens præbebo.
E respondeu Ornan a Davi: Toma-a, e o rei meu senhor faça dela o que fôr do seu agrado: Eu darei também os bois para o holocausto, e os trilhos para lenha, e trigo para o sacrifício: Darei tudo de muito boa vontade.
24
Dixitque ei rex David: Nequaquam ita fiet, sed argentum dabo quantum valet: neque enim tibi auferre debeo, et sic offerre Domino holocausta gratuita.
E o rei Davi lhe disse: Não se fará assim, mas eu não devo tirar-te o teu, e oferecer ao Senhor holocaustos que não me custem nada.
25
Dedit ergo David Ornan pro loco siclos auri justissimi ponderis sexcentos.
Deu pois Davi a Ornan pelo terreno seiscentos siclos de ouro de bom peso.
26
Et ædificavit ibi altare Domino, obtulitque holocausta et pacifica, et invocavit Dominum; et exaudivit eum in igne de cælo super altare holocausti.
E levantou ali um altar ao Senhor, e ofereceu holocaustos, e pacíficos, e invocou o Senhor, e ele o ouviu, mandando do Céu fogo sobre o altar do holocausto.
27
Præcepitque Dominus angelo, et convertit gladium suum in vaginam.
E mandou o Senhor ao anjo: E ele meteu a sua espada ma bainha.
28
Protinus ergo David, videns quod exaudisset eum Dominus in area Ornan Jebusæi, immolavit ibi victimas.
Logo pois Davi, vendo que o Senhor o tinha ou vido na eira de Ornan jebuseu, imolou ali vítimas.
29
Tabernaculum autem Domini, quod fecerat Moyses in deserto, et altare holocaustorum, ea tempestate erat in excelso Gabaon.
E o tabernáculo do Senhor, que Moisés tinha feito no deserto e o altar dos holocaustos, estavam então no alto de Gabaon.
30
Et non prævaluit David ire ad altare ut ibi obsecraret Deum: nimio enim fuerat in timore perterritus, videns gladium angeli Domini.
E não teve Davi fôrça para ir até ao altar para ali fazer oração a Deus: Porque tinha ficado em extremo aterrado, ao ver a espada do anjo do Senhor.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)