A Sagrada Escritura

Livro dos Provérbios

Capítulo 29

Texto bíblico
1
Viro qui corripientem dura cervice contemnit, repentinus ei superveniet interitus, et eum sanitas non sequetur.
Sobre aquele homem, que despreza com uma cerviz dura a quem o repreende, virá de repente a sua total ruína: E não terá mais remédio.
2
In multiplicatione justorum lætabitur vulgus; cum impii sumpserint principatum, gemet populus.
Na multiplicação dos justos se alegrará o vulgo: Quando os ímpios tomarem o govêrno, gemerá o povo.
3
Vir qui amat sapientiam lætificat patrem suum; qui autem nutrit scorta perdet substantiam.
O homem, que ama a sabedoria, alegra a seu pai:
4
Rex justus erigit terram; vir avarus destruet eam.
O rei justo faz florescer o seu estado: O homem avarento destrui-lo-á.
5
Homo qui blandis fictisque sermonibus loquitur amico suo rete expandit gressibus ejus.
O homem que,· quando fala ao seu amigo, usa de uma linguq. gem lisonjeira, e fingida, arma uma rêde aos seus passos.
6
Peccantem virum iniquum involvet laqueus, et justus laudabit atque gaudebit.
Ao homem pecador nuquo envolverá o laço: E o justo louvará e se regozijará.
7
Novit justus causam pauperum; impius ignorat scientiam.
O justo toma conhecimento da causa dos pobres:
8
Homines pestilentes dissipant civitatem; sapientes vero avertunt furorem.
Os homens pestilcntes destroem a cidade: Os sábios, porém, apartam o furor.
9
Vir sapiens si cum stulto contenderit, sive irascatur, sive rideat, non inveniet requiem.
Se o homem sábio disputar com o insensato, ou ele se agaste, ou se ria, não achará descanso.
10
Viri sanguinum oderunt simplicem; justi autem quærunt animam ejus.
Os homens sangüinários aborrecem o simples: Mas os justos procuram conservar-lhe a viela.
11
Totum spiritum suum profert stultus; sapiens differt, et reservat in posterum.
O homem produz logo tudo o que tem no seu espírito: O sábio não se apressa, mas reserva-se para o depois.
12
Princeps qui libenter audit verba mendacii, omnes ministros habet impios.
O príncipe, que ouve de boamente as palavras da mentira, só os ímpios tem por ministros.
13
Pauper et creditor obviaverunt sibi: utriusque illuminator est Dominus.
O pobre e o credor se encontraram: O Senhor é que alumia um e outro.
14
Rex qui judicat in veritate pauperes, thronus ejus in æternum firmabitur.
Quando o rei julga os pobres conforme a verdade, o seu trono será firmado para sempre.
15
Virga atque correptio tribuit sapientiam; puer autem qui dimittitur voluntati suæ confundit matrem suam.
A vara e a correc; ão dão sabedoria: O menino porém, que é deixado à sua vontade, serve de confusão a sua mãe.
16
In multiplicatione impiorum multiplicabuntur scelera, et justi ruinas eorum videbunt.
Com a multiplicação dos ímpios se multiplicarão as maldades e os justos verão a sua ruína.
17
Erudi filium tuum, et refrigerabit te, et dabit delicias animæ tuæ.
Cria bem a teu filho, e consolar-te-á, e servirá de delícias à tua alma.
18
Cum prophetia defecerit, dissipabitur populus; qui vero custodit legem beatus est.
Quando faltar a profecia, dissipar-se-á o povo: Aquêle porém que guarda a lei, é bem-aventurado.
19
Servus verbis non potest erudiri, quia quod dicis intelligit, et respondere contemnit.
O escravo não pode ser ensinado por palavras: Porque ele entende o que tu dizes, e despreza responder.
20
Vidisti hominem velocem ad loquendum? stultitia magis speranda est quam illius correptio.
Viste um homem precipitado no falar? mais se devem dele esperar loucuras, do que emenda.
21
Qui delicate a pueritia nutrit servum suum postea sentiet eum contumacem.
Aquêle que cria delicadamente o seu criado desde a infância, ao depois experimentá-lo-á contumaz.
22
Vir iracundus provocat rixas, et qui ad indignandum facilis est erit ad peccandum proclivior.
O homem iracuÍ1do excita reixas: E o que fàcilmente se indigna será mais propenso a pecar.
23
Superbum sequitur humilitas, et humilem spiritu suscipiet gloria.
Ao soberbo segue a humilhação: E o humilde de espírito receberá a glória.
24
Qui cum fure participat odit animam suam; adjurantem audit, et non indicat.
Aqnêle que se associa com o ladrão, aborrece a sua própria alma: Ouve ao que o toma para juramento, e nada denuncia.
25
Qui timet hominem cito corruet; qui sperat in Domino sublevabitur.
Aquêle que teme ao homem, depressa cairá: O que espera no Senhor será levantado.
26
Multi requirunt faciem principis, et judicium a Domino egreditur singulorum.
São muitos os que buscam a face do príncipe: Mas do Senhor sai o juízo de cada um.
27
Abominantur justi virum impium, et abominantur impii eos qui in recta sunt via. Verbum custodiens filius extra perditionem erit.
Os justos abominam o homem ímpio: E os ímpios abominam aquêles que se acham no caminho direito. dição.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)