1
Fuit illo tempore Jephte Galaadites vir fortissimus atque pugnator, filius mulieris meretricis, qui natus est de Galaad.
Havia por este tempo um homem de Galaad, cha mado Jefté, mui alentado e guerreiro, que era filho de Galaad, e duma meretriz.
2
Habuit autem Galaad uxorem, de qua suscepit filios: qui postquam creverant, ejecerunt Jephte, dicentes: Hæres in domo patris nostri esse non poteris, quia de altera matre natus es.
Galaad porém era casado, e teve filhos de sua mulher: Os quais, depois que cresceram, lançaram fora a Jefté, dizendo: Tu não podes ser herdeiro na casa de nosso pai, visto teres nascido doutra mãe.
3
Quos ille fugiens atque devitans, habitavit in terra Tob: congregatique sunt ad eum viri inopes, et latrocinantes, et quasi principem sequebantur.
Jefté pois fugindo e retirando-se deles habitou no país de Tob: e alguns homens miseráveis, e que vi viam de latrocínios, se agregaram a ele, e o seguiam como a seu capitão.
4
In illis diebus pugnabant filii Ammon contra Israël.
A este mesmo tempo pelejavam os filhos de Amon contra Israel.
5
Quibus acriter instantibus perrexerunt majores natu de Galaad, ut tollerent in auxilium sui Jephte de terra Tob:
Como estes os apertassem fortemente foram os anciãos de Galaad a buscar Jefté do país de Tob, para auxílio seu:
6
dixeruntque ad eum: Veni et esto princeps noster, et pugna contra filios Ammon.
E lhe d, isseram: Vem, e sê o nosso príncipe para combateres contra os filhos de Amon.
7
Quibus ille respondit: Nonne vos estis, qui odistis me, et ejecistis de domo patris mei? et nunc venistis ad me necessitate compulsi.
Ele lhes respondeu: Não sois vós aquêles que me aborrecestes, e que me lançastes fora da casa de meu pai, e agora viestes ter comigo constrangidos da necessi dade?
8
Dixeruntque principes Galaad ad Jephte: Ob hanc igitur causam nunc ad te venimus, ut proficiscaris nobiscum, et pugnes contra filios Ammon, sisque dux omnium qui habitant in Galaad.
E os príncipes de Galaad disseram a Jefté: Pois por esta causa viemos nós agora buscar-te, para que ve nhas conosco, e pelejes contra os filhos de Amon, e sejas o chefe de todos os que habitam em Galaad.
9
Jephte quoque dixit eis: Si vere venistis ad me, ut pugnem pro vobis contra filios Ammon, tradideritque eos Dominus in manus meas, ego ero vester princeps?
Jefté lhes disse também: Se sinceramente viestes buscar-me para que peleje em defensa vossa contra os filhos de Amon, e o Senhor mos entregar às mãos, serei eu o vosso príncipe?
10
Qui responderunt ei: Dominus, qui hæc audit, ipse mediator ac testis est quod nostra promissa faciemus.
Eles lhe responderam: O Senhor que nos ouve, seja o medianeiro e a testemunha de que cumpriremos as nossas promessas.
11
Abiit itaque Jephte cum principibus Galaad, fecitque eum omnis populus principem sui. Locutusque est Jephte omnes sermones suos coram Domino in Maspha.
Foi pois Jefté com os príncipes de Galaad, e todo o povo o elegeu por seu príncipe. Jefté fez todas as suas protestações, na presença do Senhor em Masfa.
12
Et misit nuntios ad regem filiorum Ammon, qui ex persona sua dicerent: Quid mihi et tibi est, quia venisti contra me, ut vastares terram meam?
E enviou mensageiros ao rei dos filhos de-Amon, que lhe dissessem da sua parte: Que tens tu comigo, que vieste contra mim para destruíres a minha terra?
13
Quibus ille respondit: Quia tulit Israël terram meam, quando ascendit de Ægypto, a finibus Arnon usque Jaboc atque Jordanem: nunc ergo cum pace redde mihi eam.
Ele lhes respondeu: E ’ porque Is. rael vindo do Egito, me tomou, a minha terra, desde os confins de Arnon até a Jaboc e até o Jordão: agora pois restitui- -ma em boa paz.
14
Per quos rursum mandavit Jephte, et imperavit eis ut dicerent regi Ammon:
Tornou Jefté a enviar os mesmos, e lhes mandou que dissessem ao rei de Amon:
15
Hæc dicit Jephte: Non tulit Israël terram Moab, nec terram filiorum Ammon:
Eis-aqui o que te manda dizer Jefté: Israel não tomou a terra de Moab, nem a terra dos filhos de Amon:
16
sed quando de Ægypto conscenderunt, ambulavit per solitudinem usque ad mare Rubrum, et venit in Cades.
Mas quando saiu do Egito andou pelo deserto até o mar Vermelho, e chegou a Cades.
17
Misitque nuntios ad regem Edom, dicens: Dimitte me ut transeam per terram tuam. Qui noluit acquiescere precibus ejus. Misit quoque ad regem Moab, qui et ipse transitum præbere contempsit. Mansit itaque in Cades,
E enviou mensageiros ao rei de Edom, dizendolhe: Deixa-nos passar pela tua' terra. E ele não lho quis consentir. Mandaram também ao rei de Moab, o qual lhes não quis dar passagem. Deteve-se pois em Cades,
18
et circuivit ex latere terram Edom et terram Moab: venitque contra orientalem plagam terræ Moab, et castrametatus est trans Arnon: nec voluit intrare terminos Moab. (Arnon quippe confinium est terræ Moab.)
e rodeou por um lado a terra de Edom, e a terra de Moab: e veio pelo lado oriental da terra d. e Moab, e se acampou da outra banda de Arnon: nem quis entrar nos termos de Moab: Porque Arnon é a fronteira da terra de Moab.
19
Misit itaque Israël nuntios ad Sehon regem Amorrhæorum, qui habitabat in Hesebon, et dixerunt ei: Dimitte ut transeam per terram tuam usque ad fluvium.
Enviou pois Israel mensageiros a Seon, rei dos amorreus, que habitava em Hesebon, e disseram-lhe: Deixa-nos passar pelas tuas terras até ao rio.
20
Qui et ipse Israël verba despiciens, non dimisit eum transire per terminos suos: sed infinita multitudine congregata, egressus est contra eum in Jasa, et fortiter resistebat.
E desprezando ele também a petição de Israel, não o deixou passar pelos seus têrmos: mas antes tendo ajuntado uma infinita multidão, saiu a encontrar-se con tra ele em Jasa, e fortemente lhe resistia.
21
Tradiditque eum Dominus in manus Israël cum omni exercitu suo: qui percussit eum, et possedit omnem terram Amorrhæi habitatoris regionis illius,
Porém o Senhor o entregou nas mãos de Israel com todo o seu exército, que o desbaratou, e se fez senhor de todas as terras dos amorreus, que habitavam naquela região,
22
et universos fines ejus, de Arnon usque Jaboc, et de solitudine usque ad Jordanem.
e de todos os seus limites desde Arnon até Jab«c, e desde o d. eserto até o Jordão.
23
Dominus ergo Deus Israël subvertit Amorrhæum, pugnante contra illum populo suo Israël, et tu nunc vis possidere terram ejus?
Assim o senhor Deus de Israel destruiu aos amorreus, pelejando contra eles o seu povo de Israel: e agora pretendes tu possuir a sua terra?
24
nonne ea quæ possidet Chamos deus tuus, tibi jure debentur? quæ autem Dominus Deus noster victor obtinuit, in nostram cedent possessionem:
Porventura não te é devido por direito tudo o que possui o teu deus Camos? Logo também a nós per tencerá o que o Senhor nosso Deus alcançou com as suas vitórias:
25
nisi forte melior es Balac filio Sephor rege Moab; aut docere potes, quod jurgatus sit contra Israël, et pugnaverit contra eum,
Se não é que tu sejas de melhor condição do que Balac filho de Sefor, rei de Moab: Ou que possas mos trar que ele teve contendas com Israel e lhe fez guerra,
26
quando habitavit in Hesebon et viculis ejus, et in Aroër et villis illius, vel in cunctis civitatibus juxta Jordanem, per trecentos annos. Quare tanto tempore nihil super hac repetitione tentastis?
enquanto este habitou em Hesebon e suas al deias, em Aroer, e em seus lugarejos, ou em tôdas as cidades vizinhas ao Jordão, por espaço de trezentos anos. Por que razão em um tão largo tempo não fizestes vós diligência alguma por recobrardes isto?
27
Igitur non ego pecco in te, sed tu contra me male agis, indicens mihi bella non justa. Judicet Dominus arbiter hujus diei inter Israël, et inter filios Ammon.
Não sou eu logo o que te faço injúria a ti, mas tu és o que ma fazes a mim, declarando-me uma guerra injusta. O Senhor, que é Árbitro, decida hoje isto entre Israel, e os filhos de Amon.
28
Noluitque acquiescere rex filiorum Ammon verbis Jephte, quæ per nuntios mandaverat.
Porém o rei dos filhos de Amon não quis estar pelo que Jefté lhe mandara dizer por os seus mensageiros.
29
Factus est ergo super Jephte spiritus Domini, et circuiens Galaad et Manasse, Maspha quoque Galaad, et inde transiens ad filios Ammon,
Entrou pois o espírito do Senhor em Jefté, e dando volta por Galaad, e pelo país de Manassés, e por Masfa de Galaad, e passando dali até os filhos de Amon,
30
votum vovit Domino, dicens: Si tradideris filios Ammon in manus meas,
fez um voto ao Senhor, dizendo: Se tu me en tregares nas mãos os filhos de Amon,
31
quicumque primus fuerit egressus de foribus domus meæ, mihique occurrerit revertenti cum pace a filiis Ammon, eum holocaustum offeram Domino.
a primeira pessoa, seja ela qual for, que sair da porta de minha casa, e se encontrar comigo, quando eu tornar vitorioso dos filhos de Amon, eu a oferecerei ao Senhor em holocausto.
32
Transivitque Jephte ad filios Ammon, ut pugnaret contra eos: quos tradidit Dominus in manus ejus.
E passou Jefté às terras dos filhos de Amon a pelejar contra eles: aos quais o Senhor entregou nas suai mãos.
33
Percussitque ab Aroër usque dum venias in Mennith, viginti civitates, et usque ad Abel, quæ est vineis consita, plaga magna nimis: humiliatique sunt filii Ammon a filiis Israël.
E Jefté fez uma grande mortandade em vinte cidades, desde Aroer até chegar a Menit, e. até Abel, que está plantada de vinhas: e foram humilhados os filhos de Amon pelos filhos de Israel.
34
Revertente autem Jephte in Maspha domum suam, occurrit ei unigenita filia sua cum tympanis et choris: non enim habebat alios liberos.
Mas voltando Jefté para sua casa em Masfa. eis que saiu a recebê-lo dançando ao som de tambores sua filha única: porque não tinha outros filhos.
35
Qua visa, scidit vestimenta sua, et ait: Heu me, filia mea ! decepisti me, et ipsa decepta es: aperui enim os meum ad Dominum, et aliud facere non potero.
E quando a viu, rasgou os seus vestidos, e disse: Desgraçado de mim, filha minha, que me enganaste, e te enganaste também a ti: eu abri a minha bôca falando ao Senhor, e não poderei fazer outra coisa.
36
Cui illa respondit: Pater mi, si aperuisti os tuum ad Dominum, fac mihi quodcumque pollicitus es, concessa tibi ultione atque victoria de hostibus tuis.
Ela lhe respondeu: Meu pai, se deste a tua pa lavra ao Senhor, dispõe de mim o que prometeste, pois que te concedeu a vingança e a vitória de teus inimigos.
37
Dixitque ad patrem: Hoc solum mihi præsta quod deprecor: dimitte me ut duobus mensibus circumeam montes, et plangam virginitatem meam cum sodalibus meis.
E disse a seu pai: Concede-me somente o que te peço: Deixa-me andar pelos montes dois meses, e que chore a minha virgindade com as minhas companhei ras. mente desta interessante questão bíblica. 2. o Não se encontra a palavra holocausto tomada em sentido 'metafórico. 3. o O voto de virgindade era desconhecido nesta época entre os judeus; os pró prios Nazarenos que pertenciam a Deus por um modo particular, casaram-se. Jz 12, 5; 14, 2 e ss. 2 Rs 1, 25; 8. 4. o Em vista do exposto, parece-nos que não pode restar dúvida alguma sobre o cumprimento do voto, acêrca do qual diz S. Tomás: “Foi louco no seu voto, porquo não usou discrição, e foi ímpio no seu cumpri mento”. In vovendo fuit stultus quia discretloncm non liabuit, et in reddendo impius. Sum. 2« 2«e q 88 a 2 ad 2m. Não se invoque, para justificar Jefté, o texto da Epístola de S. Paulo aos hebreus, 11, 32, porque não se alude a este fato, limitando-se o Apóstolo das Gentes a louvar Jefté pela sua fé, o que não quer dizer quo aprove todos os atos da sua vida; também menciona e exalta Sansão e Davi, e contudo ninguém quererá afirmar que S. Paulo aprovou os atos menos regulares e pecaminosos que ôstes prati caram. E ’ certo que não há uma censura formal contra o proceder de Jefté, mas não é lícito dai inferir a sua não culpabilidade, por que a Sagrada Escritura menciona muitos fatos sem os julgar. Mas há a tradição judaica e a tradição cristã até ao século XI, compro vando a imolação e censurando Jefté, diante de quem exclamou Santo Ambrósio: Dura promissio, acerbior solutio, quam necesse habuit lugere etiam ipse qui fecit. De offlciis, I, III, e XII, n. o 78.
38
Cui ille respondit: Vade. Et dimisit eam duobus mensibus. Cumque abiisset cum sociis ac sodalibus suis, flebat virginitatem suam in montibus.
Jefté lhe respondeu: Pois vai. E deixou-a ir por dois meses. E tendo ido com as suas companheiras e amigas, chorava a sua virgindade nos montes.
39
Expletisque duobus mensibus, reversa est ad patrem suum, et fecit ei sicut voverat, quæ ignorabat virum. Exinde mos increbruit in Israël, et consuetudo servata est,
E passados dois meses, tornou ela para seu pai: e ele cumpriu o que tinha votado, com a que não tinha conhecido varão. E daqui veio o costume de Israel, e se tem conservado o uso:
40
ut post anni circulum conveniant in unum filiæ Israël, et plangant filiam Jephte Galaaditæ diebus quatuor.
De que uma vez cada ano se ajuntam as filhas de Israel, para chorarem a filha de Jefté de Galaad por quatro dias.