1
In finem, pro his qui immutabuntur, in tituli inscriptionem ipsi David, in doctrinam,
Sobre Schouscham'edouth. Miktham Davi,
2
cum succendit Mesopotamiam Syriæ et Sobal, et convertit Joab, et percussit Idumæam in valle Salinarum duodecim millia.
quando destruiu a Mesopotâmia da Síria, e a Sobal, e voltando Joab. derrotou a Iduméia no vale das Salinas com o destroço de doze mil homens.
3
Deus, repulisti nos, et destruxisti nos; iratus es, et misertus es nobis.
O' Deus, desamparaste-nos, e destruiste-nos: Tu te iraste, e tiveste piedade de nós.
4
Commovisti terram, et conturbasti eam; sana contritiones ejus, quia commota est.
Fizeste estremecer a terra, e a turbaste: Sara as suas fendas, porque está abalada.
5
Ostendisti populo tuo dura; potasti nos vino compunctionis.
Mostraste ao teu povo coisas duras: Deste-nos a beber vinho de compunção.
6
Dedisti metuentibus te significationem, ut fugiant a facie arcus; ut liberentur dilecti tui.
Deste aos que te temem um sinal: Para que fu gissem da face do arco: E que se livrassem os teus amados:
7
Salvum fac dextera tua, et exaudi me.
Salva-me com a tua destra, e ouve-me.
8
Deus locutus est in sancto suo: lætabor, et partibor Sichimam; et convallem tabernaculorum metibor.
Deus falou no seu santuário. Alegrar-me-ei, e partirei para Siquém, e medirei o vale dos tabernáculos.
9
Meus est Galaad, et meus est Manasses; et Ephraim fortitudo capitis mei. Juda rex meus;
Meu é Galaad, e meu é Manasses: E Efraim fortaleza da minha cabeça. Judá meu rei:
10
Moab olla spei meæ. In Idumæam extendam calceamentum meum: mihi alienigenæ subditi sunt.
Moab vaso da minha esperança. Sobre a Iduméia estenderei o meu calçado: Subme tidos me estão os estrangeiros.'
11
Quis deducet me in civitatem munitam? quis deducet me usque in Idumæam?
Quem me conduzirá à cidade fortificada? Quem me conduzirá até à Iduméia?
12
nonne tu, Deus, qui repulisti nos? et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris?
Quem senão tu, ó Deus, que nos desamparaste? E não sairás tu, ó Deus, em nossos exércitos?
13
Da nobis auxilium de tribulatione, quia vana salus hominis.
Dá-nos socorro na tribulação: Porque vã é a salvação da parte do homem.
14
In Deo faciemus virtutem; et ipse ad nihilum deducet tribulantes nos.
Em Deus faremos proezas: E ele mesmo reduzirá a nada aos que nos afligem.