A Sagrada Escritura

Livro do Êxodo

Capítulo 15

Texto bíblico
1
Tunc cecinit Moyses et filii Israël carmen hoc Domino, et dixerunt: Cantemus Domino: gloriose enim magnificatus est, equum et ascensorem dejecit in mare.
Então Moisés, e os filhos de Israel cantaram este cântico ao Senhor, e disseram: Cantemos louvores ao Senhor, por ter feito brilhar a sua grandeza, e a sua glória, e porque precipitou no mar o cavalo, e o cavaleiro.
2
Fortitudo mea, et laus mea Dominus, et factus est mihi in salutem: iste Deus meus, et glorificabo eum: Deus patris mei, et exaltabo eum.
O Senhor é a minha fortaleza, e o objeto dos meus louvores, porque se fez meu salvador. Ele é que é o meu Deus, e eu celebrarei a sua glória: ele é o Deus de meu pai, e eu exaltarei a sua grandeza.
3
Dominus quasi vir pugnator, Omnipotens nomen ejus,
O Senhor se houve como um guerreiro: o seu nome é o Todo Poderoso,
4
currus Pharaonis et exercitum ejus projecit in mare: electi principes ejus submersi sunt in mari Rubro.
Ele precipitou no mar as carroças, e o exército do Faraó: os mais notáveis dentre os seus príncipes fo ram submergidos no Mar Vermelho.
5
Abyssi operuerunt eos; descenderunt in profundum quasi lapis.
Eles foram sepultados nos abismos: caíram no fundo como uma pedra.
6
Dextera tua, Domine, magnificata est in fortitudine: dextera tua, Domine, percussit inimicum.
A tua destra, Senhor, se assinalou no muito que fez brilhar a sua força: a tua destra, Senhor, feriu o inimigo.
7
Et in multitudine gloriæ tuæ deposuisti adversarios tuos: misisti iram tuam, quæ devoravit eos sicut stipulam.
E tu deitaste abaixo os teus adversários com a grandeza da tua glória: tu mandaste a tua ira, que os devorou como uma palha.
8
Et in spiritu furoris tui congregatæ sunt aquæ: stetit unda fluens, congregata sunt abyssi in medio mari.
Tu excitaste o vento do teu furor, e ao seu asso pro se congregaram as águas. A corrente da água parou, e os abismos se ajuntaram no meio do mar.
9
Dixit inimicus: Persequar et comprehendam, dividam spolia, implebitur anima mea: evaginabo gladium meum, interficiet eos manus mea.
O inimigo disse: Eu os perseguirei, e os alcançare‘. Eu repartirei os seus despojos,'e a minha alma ficará farta. Eu desembainharei a minha espada, e a minha mão os fará cair mortos.
10
Flavit spiritus tuus, et operuit eos mare: submersi sunt quasi plumbum in aquis vehementibus.
Mas tanto que o teu vento assoprou, o mar os cobriu. Eles caíram como chumbo no fundo das grandes águas.
11
Quis similis tui in fortibus, Domine? quis similis tui, magnificus in sanctitate, terribilis atque laudabilis, faciens mirabilia?
Quem dentre os heróis te é semelhante a ti, Senhor? Quem te é semelhante a ti, que és grande em santidade, que és terrível, que és digno de todos os louvores pelas maravilhas que obras.
12
Extendisti manum tuam, et devoravit eos terra.
Tu estendeste a tua mão, e a terra os devorou.
13
Dux fuisti in misericordia tua populo quem redemisti: et portasti eum in fortitudine tua, ad habitaculum sanctum tuum.
Tu na tua misericórdia te fizeste o condutor do povo, que remiste: e tu na tua fortaleza o levaste até à tua santa morada.
14
Ascenderunt populi, et irati sunt: dolores obtinuerunt habitatores Philisthiim.
Os povos se levantaram, e se iraram: uma pro funda dor se apossou dos filisteus.
15
Tunc conturbati sunt principes Edom, robustos Moab obtinuit tremor: obriguerunt omnes habitatores Chanaan.
Os príncipes de Edom se turbaram: o espanto surpreendeu os valentes de Moab; todos os habitantes de Canaã ficaram enregelados.
16
Irruat super eos formido et pavor, in magnitudine brachii tui: fiant immobiles quasi lapis, donec pertranseat populus tuus, Domine, donec pertranseat populus tuus iste, quem possedisti.
Caia sobre eles o mêdo e o pavor, a efeito do po der do teu braço: eles se tornem imóveis como uma pedra, até que passe o teu povo, Senhor; até que passe este teu povo, que tu adquiriste para ti.
17
Introduces eos, et plantabis in monte hæreditatis tuæ, firmissimo habitaculo tuo quod operatus es, Domine: sanctuarium tuum, Domine, quod firmaverunt manus tuæ.
Tu os conduzirás, Senhor, e tu os estabelecerás no monte da tua herança, nesta firmíssima habitação, que tu te preparaste; neste Santuário, Senhor, que as tuas mãos firmaram.
18
Dominus regnabit in æternum et ultra.
O Senhor reinará na eternidade, e além da eter nidade.
19
Ingressus est enim eques Pharao cum curribus et equitibus ejus in mare: et reduxit super eos Dominus aquas maris: filii autem Israël ambulaverunt per siccum in medio ejus.
Porque Faraó entrou a cavalo no mar com as suas carroças, e cavalaria: e o Senhor fez que tornassem sobre eles as águas do mar. Os filhos de Israel porém caminharam a pé enxuto pelo meio dele.
20
Sumpsit ergo Maria prophetissa, soror Aaron, tympanum in manu sua: egressæque sunt omnes mulieres post eam cum tympanis et choris,
Maria Profetisa, irmã de Aarão, pegou num tambor, e todas as mulheres foram atrás dela com tam bores formando coros.
21
quibus præcinebat, dicens: Cantemus Domino, gloriose enim magnificatus est: equum et ascensorem ejus dejecit in mare.
E Maria era a primeira que cantava, dizendo: Cantemos louvores ao Senhor, por ter feito brilhar a sua grandeza, e a sua glória; e porque precipitou no mar o cavalo, e o cavaleiro.
22
Tulit autem Moyses Israël de mari Rubro, et egressi sunt in desertum Sur: ambulaveruntque tribus diebus per solitudinem, et non inveniebant aquam.
Depois logo que Moisés fez partir os israelitas do Mar Vermelho, entraram eles no deserto de Sur: e como tivessem andado três dias pela solidão, não achavam água.
23
Et venerunt in Mara, nec poterant bibere aquas de Mara, eo quod essent amaræ: unde et congruum loco nomen imposuit, vocans illum Mara, id est, amaritudinem.
Enfim chegaram a Mara, e não podiam beber das águas de Mara, porque eram amaras. Por isso a este lugar lhe foi pôsto um nome bem congruente, qual é o de Mara, que quer dizer amargura.
24
Et murmuravit populus contra Moysen, dicens: Quid bibemus?
Então murmurou o povo contra Moisés, dizen do: Que havemos nós de beber?
25
At ille clamavit ad Dominum, qui ostendit ei lignum: quod cum misisset in aquas, in dulcedinem versæ sunt: ibi constituit ei præcepta, atque judicia, et ibi tentavit eum,
Porém Moisés clamou ao Senhor, o qual lhe mostrou um pau, que ele lançou nas águas, e as águas se tornaram doces. Ali lhe deu Deus certos preceitos, e certas ordenanças: e ali tentou ele o povo dizendo:
26
dicens: Si audieris vocem Domini Dei tui, et quod rectum est coram eo feceris, et obedieris mandatis ejus, custodierisque omnia præcepta illius, cunctum languorem, quem posui in Ægypto, non inducam super te: ego enim Dominus sanator tuus.
Se tu obedeceres à voz do Senhor teu Deus, e obrares o que é reto diante de seus olhos; se obedeceres aos seus mandamentos, e guardares todos os seus pre ceitos, eu vos não ferirei com enfermidade alguma das com que feri o Egito: 'porque eu sou o Senhor, que te sara. guerra, munições, etc, e hão o Faraó, porque Meneftá não morreu no Mar Vermelho, e o texto original não o diz como se vá. Cfr. Vigouroux, ob. cit.
27
Venerunt autem in Elim filii Israël, ubi erant duodecim fontes aquarum, et septuaginta palmæ: et castrametati sunt juxta aquas.
Depois vieram os filhos de Israel a Elim, onde havia doze fontes, e setenta palmeiras, e eles se acam param ao pé das águas.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)