Orações · Penitenciais

Salmo 142 — Domine, exaudi orationem meam

Último dos Sete Salmos Penitenciais (Vulgata 142 = hebraico 143). Súplica do justo perseguido que reconhece a própria indignidade — non intres in iudicium cum servo tuo, quia non iustificabitur in conspectu tuo omnis vivens — e implora a luz divina para caminhar nos caminhos do Senhor. Cantado na liturgia dos defuntos.

  1. Quando seu filho Absalão o perseguia. Senhor, atende a minha oração: Percebe nos teus ouvidos o meu rogo, segundo a tua verdade; atende-me na tua justiça.
  2. E não entres em juízo com o teu servo: Porque não será justificado na tua presença todo o vivente.
  3. Porque o inimigo me perseguiu a minha alma: Humilhou a minha vida até ao chão. Colocou-me em lugares obscuros como a mortos de muitos séculos:
  4. E se angustiou o meu espírito sobre mim, em mim se turbou o meu coração.
  5. Tenho-me lembrado dos dias antigos, tenho meditado em todas as tuas obras: Meditava nas obras das tuas mãos.
  6. Estendi as minhas mãos a ti: A minha alma para contigo é como terra sedenta:
  7. Atende-me, Senhor, com presteza: O meu espírito desfaleceu. Não apartes de mim a tua face: Para que não seja semelhante aos que descem ao lago.
  8. Faze-me ouvir pela manhã a tua misericórdia: Porque em ti tenho esperado. Faze-me conhecer o caminho em que hei de andar: Porque a ti elevei a minha alma.
  9. Livra-me dos meus inimigos, Senhor; a ti me tenho acolhido:
  10. Ensina-me a fazer a tua vontade, porque tu és o meu Deus. retidão:
  11. Pelo teu nome, Senhor, me vivificarás segundo a tua iniquidade. Tirarás da tribulação a minha alma:
  12. E pela tua misericórdia dissiparás a meus inimigos. E destruirás a todos os que atribulam a minha alma: Porque eu sou teu servo.
Em latim

1. Psalmus David, quando persequebatur eum Absalom filius ejus. Domine, exaudi orationem meam; auribus percipe obsecrationem meam in veritate tua; exaudi me in tua justitia.
2. Et non intres in judicium cum servo tuo, quia non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens.
3. Quia persecutus est inimicus animam meam; humiliavit in terra vitam meam; collocavit me in obscuris, sicut mortuos sæculi.
4. Et anxiatus est super me spiritus meus; in me turbatum est cor meum.
5. Memor fui dierum antiquorum; meditatus sum in omnibus operibus tuis: in factis manuum tuarum meditabar.
6. Expandi manus meas ad te; anima mea sicut terra sine aqua tibi.
7. Velociter exaudi me, Domine; defecit spiritus meus. Non avertas faciem tuam a me, et similis ero descendentibus in lacum.
8. Auditam fac mihi mane misericordiam tuam, quia in te speravi. Notam fac mihi viam in qua ambulem, quia ad te levavi animam meam.
9. Eripe me de inimicis meis, Domine: ad te confugi.
10. Doce me facere voluntatem tuam, quia Deus meus es tu. Spiritus tuus bonus deducet me in terram rectam.
11. Propter nomen tuum, Domine, vivificabis me: in æquitate tua, educes de tribulatione animam meam,
12. et in misericordia tua disperdes inimicos meos, et perdes omnes qui tribulant animam meam, quoniam ego servus tuus sum.

← Voltar ao índice de orações