A Sagrada Escritura

Livro dos Salmos

Capítulo 24

Texto bíblico
1
In finem. Psalmus David. Ad te, Domine, levavi animam meam:
Ao regente do coro, salmo de Davi. A ti, Senhor, elevei a minha alma:
2
Deus meus, in te confido; non erubescam.
Deus meu, em ti confio, não seja eu envergonhado.
3
Neque irrideant me inimici mei: etenim universi qui sustinent te, non confundentur.
Nem me insultem meus amigos: Porque todos os que em ti esperam, não serão confundidos.
4
Confundantur omnes iniqua agentes supervacue. Vias tuas, Domine, demonstra mihi, et semitas tuas edoce me.
Sejam confundidos todos os que em vão come tem iniquidades. Mostra-me, Senhor, os teus caminhos: E ensina- -me as tuas veredas.
5
Dirige me in veritate tua, et doce me, quia tu es Deus salvator meus, et te sustinui tota die.
Dirige-me na tua verdade, e ensina-me: Porque tu és o Deus meu salvador, e te tenho esperado todo o dia.
6
Reminiscere miserationum tuarum, Domine, et misericordiarum tuarum quæ a sæculo sunt.
Lembra-te, Senhor, das tuas comiserações, e das tuas misericórdias, que tem sido desde o século.
7
Delicta juventutis meæ, et ignorantias meas, ne memineris. Secundum misericordiam tuam memento mei tu, propter bonitatem tuam, Domine.
Não te recordes dos delitos da minha mocidade, nem das minhas ignorâncias. Mas lembra-te de mim segundo a tua misericórdia: Por amor da tua bondade, Senhor.
8
Dulcis et rectus Dominus; propter hoc legem dabit delinquentibus in via.
Doce e reto é o Senhor: Por isso dará ele a lei aos que pecam no caminho.
9
Diriget mansuetos in judicio; docebit mites vias suas.
Conduzirá aos mansos em justiça: Ensinará aos humildes os seus caminhos.
10
Universæ viæ Domini, misericordia et veritas, requirentibus testamentum ejus et testimonia ejus.
Todos os caminhos do Senhor são misericórdia e verdade, para os que buscam a sua aliança e os seus mandamentos.
11
Propter nomen tuum, Domine, propitiaberis peccato meo; multum est enim.
Por amor de teu nome, Senhor, me hás-de per doar o meu pecado: Porque é grande.
12
Quis est homo qui timet Dominum? legem statuit ei in via quam elegit.
Quem é o homem, que teme ao Senhor? Ele lhe constituiu uma lei, no caminho que escolheu.
13
Anima ejus in bonis demorabitur, et semen ejus hæreditabit terram.
A sua alma morará em bens: E a sua descen dência terá por herança a terra.
14
Firmamentum est Dominus timentibus eum; et testamentum ipsius ut manifestetur illis.
O Senhor é o firme apoio dos que o temem, e o testamento dele c para que lhes seja manifestado a eles.
15
Oculi mei semper ad Dominum, quoniam ipse evellet de laqueo pedes meos.
Os meus olhos se elevam sempre ao Senhor: Por quanto ele tirará do laço os meus pés.
16
Respice in me, et miserere mei, quia unicus et pauper sum ego.
Olha para mim, e tem misericórdia de mim: Porque eu sou só e pobre.
17
Tribulationes cordis mei multiplicatæ sunt: de necessitatibus meis erue me.
As tribulações do meu coração se multiplicaram: Livra-me das minhas aflições.
18
Vide humilitatem meam et laborem meum, et dimitte universa delicta mea.
Olha para o meu abatimento, e para o meu tra balho: E perdoa todos os meus pecados.
19
Respice inimicos meos, quoniam multiplicati sunt, et odio iniquo oderunt me.
Olha meus inimigos como se têm multiplicado, e com ódio injusto me têm em aborrecimento.
20
Custodi animam meam, et erue me: non erubescam, quoniam speravi in te.
Guarda a minha alma, e livra-me: Não seja eu confundido havendo esperado em ti.
21
Innocentes et recti adhæserunt mihi, quia sustinui te.
Os inocentes e os justos se têm unido comigo: Porque tenho esperado.
22
Libera, Deus, Israël ex omnibus tribulationibus suis.
Livra, ó Deus, a Israel de todas as suas tribu lações. i
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)