A Sagrada Escritura

Habacuc

Capítulo 3

Texto bíblico
1
Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.
Oração do profeta Habacuc, pelas ignorâncias.
2
Domine, audivi auditionem tuam, et timui. Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud; in medio annorum notum facies: cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.
Senhor, eu ouvi a tua palavra e temi. Senhor, pelo que toca à tua obra, vivifica-a cumprindo-a no meio dos anos. No meio dos anos, tu a farás notória: Quando estiveres irado, tu te lembrarás da tua misericórdia.
3
Deus ab austro veniet, et Sanctus de monte Pharan: operuit cælos gloria ejus, et laudis ejus plena est terra.
Deus virá do meio-dia, e o Santo aparecerá do monte de Faran: A sua glória cobriu os céus: E do seu louvor está cheia a terra.
4
Splendor ejus ut lux erit, cornua in manibus ejus: ibi abscondita est fortitudo ejus.
O seu resplendor serú como a luz: Das suas mãos sairão raios de glória:
5
Ante faciem ejus ibit mors, et egredietur diabolus ante pedes ejus.
Aí é que a sua fortaleza está escondida: A morte irá diante da sua face. E o diabo sairá diante dos seus pés.
6
Stetit, et mensus est terram; aspexit, et dissolvit gentes, et contriti sunt montes sæculi: incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.
Ele parou, e mediu a terra. Olhou, e corrompeu as gentes: E foram reduzidos em pó os montes do século. Os outeiros do mundo se encurvaram pelos caminhos da sua eternidade.
7
Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ; turbabuntur pelles terræ Madian.
Eu vi as tendas da Etiópia destruídas por causa da iniquidade, os pavilhões da terra de Madian se verão turbados.
8
Numquid in fluminibus iratus es, Domine? aut in fluminibus furor tuus? vel in mari indignatio tua? Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.
Acaso é contra os rios, Senhor, que tu estás irado? Ou é contra os rios o teu furor? Ou é contra o mar a tua indignação? Tu que montarás sobre os teus cavalos: E as tuas carroças são a nossa salvação.
9
Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es; fluvios scindes terræ.
Tu infalivelmente suscitarás o teu arco: Tu cumprirás as promessas com juramento que fizeste às tribos. Tu dividirás os rios da terra.
10
Viderunt te, et doluerunt montes; gurges aquarum transiit: dedit abyssus vocem suam; altitudo manus suas levavit.
Os montes te viram, e ficaram traspassados de dor: O tragadoiro das águas passou. O abismo fez ouvir a sua voz: Levantou para o alto as suas mãos.
11
Sol et luna steterunt in habitaculo suo: in luce sagittarum tuarum ibunt, in splendore fulgurantis hastæ tuæ.
O sol e a lua pararam no seu curso, eles marcharão à luz das tuas setas, ao resplendor da tua fulgurante lança.
12
In fremitu conculcabis terram; in furore obstupefacies gentes.
Tu no teu bramir pisarás aos pés a terra: No teu furor espantarás as gentes.
13
Egressus es in salutem populi tui, in salutem cum christo tuo: percussisti caput de domo impii, denudasti fundamentum ejus usque ad collum.
Tu saíste para salvação do teu povo: para o salvar com o teu Cristo. Tu feriste o chefe da família do ímpio: Tu fizeste aparecer os fundamentos da sua casa até o pescoço.
14
Maledixisti sceptris ejus, capiti bellatorum ejus, venientibus ut turbo ad dispergendum me: exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.
Tu amaldiçoaste os seus ceptros, o chefe dos seus guerreiros, que vinham como um torvelhinho para me destruírem. A exultação daqueles é como a do que devora o pobre em segredo.
15
Viam fecisti in mari equis tuis, in luto aquarum multarum.
Tu abriste um caminho aos teus cavalos no mar, através do lodo que se acha no fundo das grandes águas.
16
Audivi, et conturbatus est venter meus; a voce contremuerunt labia mea. Ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat: ut requiescam in die tribulationis, ut ascendam ad populum accinctum nostrum.
Eu ouvi, e as minhas entranhas se comoveram: Os meus lábios tremeram à tua voz. Entre a podridão até os meus ossos, e ela me consuma por dentro. Para que eu descanse no dia da tribulação: Para que eu suba ao nosso povo apercebido.
17
Ficus enim non florebit, et non erit germen in vineis; mentietur opus olivæ, et arva non afferent cibum: abscindetur de ovili pecus, et non erit armentum in præsepibus.
Porque a figueira não florescerá: E as vinhas não deitarão os seus gomos. Faltará o fruto da oliveira: E os campos não darão de comer. As ovelhas serão apartadas do aprisco: E não haverá bois nos presépios.
18
Ego autem in Domino gaudebo; et exsultabo in Deo Jesu meo.
Eu porém me gozarei no Senhor: E exultarei no Deus meu Salvador.
19
Deus Dominus fortitudo mea, et ponet pedes meos quasi cervorum: et super excelsa mea deducet me victor in psalmis canentem.
O Senhor Deus é a minha fortaleza: E ele fará os meus pés como os dos veados. E ele vencedor me conduzirá sobre os meus altos, cantando eu salmos em seu obséquio.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)