A Sagrada Escritura

Livro do Eclesiastes

Capítulo 12

Texto bíblico
1
Memento Creatoris tui in diebus juventutis tuæ, antequam veniat tempus afflictionis, et appropinquent anni de quibus dicas: Non mihi placent;
Lembra-te do teu criador nos dias da tua mocídade, antes que venha o tempo da aflição e cheguem os anos, ele que tu digas: Esta idade não me agrada:
2
antequam tenebrescat sol, et lumen, et luna, et stellæ, et revertantur nubes post pluviam;
Antes que se escureça o sol, e a luz, e a lua, e as estrêlas, e tornem a vir as nuvens depois da chuva:
3
quando commovebuntur custodes domus, et nutabunt viri fortissimi, et otiosæ erunt molentes in minuto numero, et tenebrescent videntes per foramina;
Quando os guardas de tua casa começarem a tremer e os homens mais fortes a vergar e estiverem ociosos em apoucado número os que moem e os que vêem pelos buracos principiarem a cobrir-se de trevas:
4
et claudent ostia in platea, in humilitate vocis molentis, et consurgent ad vocem volucris, et obsurdescent omnes filiæ carminis:
E quando se fecharem as portas na rua, pela voz baixa do que mói e se levantarem ao canto da ave e todas as filhas da harmonia ensurdecerem.
5
excelsa quoque timebunt, et formidabunt in via. Florebit amygdalus, impinguabitur locusta, et dissipabitur capparis, quoniam ibit homo in domum æternitatis suæ, et circuibunt in platea plangentes.
Eles terão medo também dos lugares altos e temerão no caminho. A amendoeira florescerá, o gafanhoto engordará, e a alcaparra se extinguirá; Porque o homem irá para a casa da sua eternidade carpindo ao redor dele, o irão acompanhando pelas ruas.
6
Antequam rumpatur funiculus argenteus, et recurrat vitta aurea, et conteratur hydria super fontem, et confringatur rota super cisternam,
Antes que se rompa o cordão de prata e se retire a fita de ouro e se quebre a cântara sobre a fonte e se desfaça a roda sobre a cisterna,
7
et revertatur pulvis in terram suam unde erat, et spiritus redeat ad Deum, qui dedit illum.
e o pó se torne na sua terra de onde era, e o espírito volte para Deus, que o deu.
8
Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes, et omnia vanitas.
Vaidade de vaidades, disse o Eclesiastes, e tudo vaidade.
9
Cumque esset sapientissimus Ecclesiastes, docuit populum, et enarravit quæ fecerat; et investigans composuit parabolas multas.
O Eclesiastes, como era muito sábio, ensinou o povo e contou o que tinha feito, e investigando compôs muitas parábolas.
10
Quæsivit verba utilia, et conscripsit sermones rectissimos ac veritate plenos.
Ele buscou palavras úteis, e escreveu discursos ajustadíssimos, e cheios de verdade.
11
Verba sapientium sicut stimuli, et quasi clavi in altum defixi, quæ per magistrorum consilium data sunt a pastore uno.
As palavras dos sábios são como uns estímulos, e como uns cravos profundamente pregados, que por meio do conselho dos mestres nos foram comunicadas pelo único pastor.
12
His amplius, fili mi, ne requiras. Faciendi plures libros nullus est finis; frequensque meditatio, carnis afflictio est.
Não busques pois, meu filho, mais coisa alguma fora destas. Não se põe termo em multiplicar livros: E a meditação frequente é aflição da carne.
13
Finem loquendi pariter omnes audiamus. Deum time, et mandata ejus observa: hoc est enim omnis homo,
Ouçamos todos juntos o fim deste discurso. Teme a Deus, e observa os seus mandamentos: porque isto é o tudo do homem:
14
et cuncta quæ fiunt adducet Deus in judicium pro omni errato, sive bonum, sive malum illud sit.
E de tudo quanto se comete fará Deus dar conta no seu juízo em atenção de todo o erro, seja boa ou má essa coisa.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)