1
Et dixit Elias Thesbites de habitatoribus Galaad ad Achab: Vivit Dominus Deus Israël, in cujus conspectu sto, si erit annis his ros et pluvia, nisi juxta oris mei verba.
E Elias tesbita, dos habitantes de Galaad, disse a Acab: Viva o Senhor Deus de Israel, em cuja presença estou, que nestes anos não cairá nem orvalho nem chuva, senão conforme as palavras da minha bôca.
2
Et factum est verbum Domini ad eum, dicens:
E dirigiu o Senhor a sua palavra a Elias, dizendo:
3
Recede hinc, et vade contra orientem, et abscondere in torrente Carith, qui est contra Jordanem,
Retira-te daqui, e vai para a banda do oriente, e escond(e-te ao pé da Torrente de Carit, que é defronte do Jordão,
4
et ibi de torrente bibes: corvisque præcepi ut pascant te ibi.
e lá beberás da torrente: E eu mandei aos corvos que te sustentem ali mesmo.
5
Abiit ergo, et fecit juxta verbum Domini: cumque abiisset, sedit in torrente Carith, qui est contra Jordanem.
Partiu pois, e obrou em conformidade da ordem do Senhor, e tendo-se retirado, se alojou ao pé da torrente de Carit, que é defronte do Jordão.
6
Corvi quoque deferebant ei panem et carnes mane, similiter panem et carnes vesperi, et bibebat de torrente.
E os corvos lhe traziam pela manhã pão e carne, e ele bebia da torrente.
7
Post dies autem siccatus est torrens: non enim pluerat super terram.
Mas passados dias secou-se a torrente: Porque não tinha chovido sobre a terra.
8
Factus est ergo sermo Domini ad eum, dicens:
Falou-lhe pois o Senhor, dizendo:
9
Surge, et vade in Sarephta Sidoniorum, et manebis ibi: præcepi enim ibi mulieri viduæ ut pascat te.
Levanta-te, e vai para Sarepta dos sidônios e ali estarás: Porque eu ordenei a uma mulher viúva que te sustente.
10
Surrexit, et abiit in Sarephta. Cumque venisset ad portam civitatis, apparuit ei mulier vidua colligens ligna, et vocavit eam, dixitque ei: Da mihi paululum aquæ in vase ut bibam.
Levantou-se, e foi para Sarepta. E quando ele tinha chegado à porta da cidade, lhe apareceu uma mulher viúva apanhando lenha, e ele a chamou, e lhe disse: Dá-me num vaso uma pouca dágua para beber.
11
Cumque illa pergeret ut afferret, clamavit post tergum ejus, dicens: Affer mihi, obsecro, et buccellam panis in manu tua.
E quando ela lha ia buscar, gritou Elias após ela, dizendo: Traze-me também, te peço, um bocado de pão na tua mão.
12
Quæ respondit: Vivit Dominus Deus tuus, quia non habeo panem, nisi quantum pugillus capere potest farinæ in hydria, et paululum olei in lecytho: en colligo duo ligna ut ingrediar et faciam illum mihi et filio meo, ut comedamus, et moriamur.
Ela lhe respondeu: Viva o Senhor teu Deus, que eu não tenho pão, senão somente obra de um punhado de farinha numa panela, e um pouco de azeite na almotolia: Eis-aqui ando eu ajuntando uns pauzinhos para ir prepará-lo para mim, e para meu filho para comermos, e depois morrer.
13
Ad quam Elias ait: Noli timere, sed vade, et fac sicut dixisti: verumtamen mihi primum fac de ipsa farinula subcinericium panem parvulum, et affer ad me: tibi autem et filio tuo facies postea.
Elias lhe disse: Não temas, mas vai, e faze como disseste: Contudo faze primeiro para mim dessa pouca de farinha um pãozinho cozido debaixo do rescaldo, e traze-mo: Para ti e para teu filho o farás depois.
14
Hæc autem dicit Dominus Deus Israël: Hydria farinæ non deficiet, nec lecythus olei minuetur, usque ad diem in qua Dominus daturus est pluviam super faciem terræ.
Porque eis-aqui o que diz o Senhor Deus de Israel: A farinha que está na panela não faltará, nem se diminuirá na almotolia o azeite até o dia em que o Senhor faça cair chuva sobre a terra.
15
Quæ abiit, et fecit juxta verbum Eliæ: et comedit ipse, et illa, et domus ejus: et ex illa die
Foi pois a mulher, e fez como Elias tinha dito: E comeu ele, e ela e toda a sua casa: E desde aquele dia
16
hydria farinæ non defecit, et lecythus olei non est imminutus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Eliæ.
não faltou a farinha da panela, nem se diminuiu o azeite da almotolia, conforme o que o Senhor tinha predito por Elias.
17
Factum est autem post hæc, ægrotavit filius mulieris matrisfamilias, et erat languor fortissimus, ita ut non remaneret in eo halitus.
Depois aconteceu o adoecer o filho desta viúva, mãe de família, e a doença era tão forte, que já não respirava.
18
Dixit ergo ad Eliam: Quid mihi et tibi, vir Dei? ingressus es ad me, ut rememorarentur iniquitates meæ, et interficeres filium meum?
Disse ela pois a Elias: Que te fiz eu, ó homem de Deus? Acaso vieste tu a minha casa, para excitares em mim a memória de meus pecados, e me matares meu filho?
19
Et ait ad eam Elias: Da mihi filium tuum. Tulitque eum de sinu ejus, et portavit in cœnaculum ubi ipse manebat, et posuit super lectulum suum.
E Elias lhe disse: Dá-me cá o teu filho. E tomou-o do seu regaço e o levou à câmara onde ele mesmo assistia, e o pôs em cima do seu leito.
20
Et clamavit ad Dominum, et dixit: Domine Deus meus, etiam ne viduam apud quam ego utcumque sustentor, afflixisti ut interficeres filium ejus?
E clamou ao Senhor, e disse: Senhor meu Deus, que até a uma viúva, que me sustenta como pode, afligiste matando-lhe seu filho?
21
Et expandit se, atque mensus est super puerum tribus vicibus, et clamavit ad Dominum, et ait: Domine Deus meus, revertatur, obsecro, anima pueri hujus in viscera ejus.
E estendeu-se depois, e se mediu três vezes sobre o menino, e gritou ao Senhor, e disse: Senhor meu Deus, faze, te rogo, que a alma deste menino torne às suas entranhas.
22
Et exaudivit Dominus vocem Eliæ: et reversa est anima pueri intra eum, et revixit.
E o Senhor ouviu a voz de Elias, e a alma do menino tornou a entrar nele e ele recobrou a vida.
23
Tulitque Elias puerum, et deposuit eum de cœnaculo in inferiorem domum, et tradidit matri suæ, et ait illi: En vivit filius tuus.
E Elias tomou o menino, e o desceu da sua câmara à casa de baixo, e o entregou a sua mãe, e lhe disse: Eis-aí tens vivo a teu filho.
24
Dixitque mulier ad Eliam: Nunc in isto cognovi quoniam vir Dei es tu, et verbum Domini in ore tuo verum est.
E a mulher respondeu. a Elias: Agora nisto conheço eu que tu és um homem de Deus, e que a palavra do Senhor é verdadeira na tua bôca.