A Sagrada Escritura

Malaquias

Capítulo 3

Texto bíblico
1
Ecce ego mitto angelum meum, et præparabit viam ante faciem meam: et statim veniet ad templum suum Dominator quem vos quæritis, et angelus testamenti quem vos vultis. Ecce venit, dicit Dominus exercituum.
Eis-aí mando eu o meu anjo, e ele preparará o caminho diante da minha face. E logo o Dominador que vós buscais, e o anjo do testamento, que vós desejais, virá ao seu templo. Ei-lo-aí vem, diz o Senhor dos exércitos:
2
Et quis poterit cogitare diem adventus ejus, et quis stabit ad videndum eum? ipse enim quasi ignis conflans, et quasi herba fullonum:
E quem poderá ainda somente considerar no dia da sua vinda, e quem poderá ter-se à sua vista? Porque ele será como o fogo que derrete os metais, e como a erva dos lavandeiros:
3
et sedebit conflans, et emundans argentum: et purgabit filios Levi, et colabit eos quasi aurum et quasi argentum, et erunt Domino offerentes sacrificia in justitia.
E será como um homem que se assenta a fundir, e a refinar a prata, e ele purificará os filhos de Levi, e os refinará como o ouro, e como a prata, e eles oferecerão sacrifícios ao Senhor em justiça;
4
Et placebit Domino sacrificium Juda et Jerusalem, sicut dies sæculi, et sicut anni antiqui.
E o sacrifício de Judá e de Jerusalém será agradável ao Senhor, como o foram os dos séculos passados, e os dos primeiros anos.
5
Et accedam ad vos in judicio, et ero testis velox maleficis, et adulteris, et perjuris, et qui calumniantur mercedem mercenarii, viduas et pupillos, et opprimunt peregrinum, nec timuerunt me, dicit Dominus exercituum.
Então chegar-me-ei eu a vós a exercer o meu juízo e eu serei uma testemunha veloz contra os feiticeiros, e contra os adúlteros, e contra os perjuros, e contra os que defraudam o jornal do trabalhador, as viúvas e os órfãos, e oprimem os estrangeiros, e não me temeram, diz o Senhor dos exércitos.
6
Ego enim Dominus, et non mutor: et vos filii Jacob, non estis consumpti.
Porque eu sou o Senhor, e não me mudo: Por isso é que vós, ó filhos de Jacó, não tendes sido ainda consumidos.
7
A diebus enim patrum vestrorum recessistis a legitimis meis, et non custodistis: revertimini ad me, et revertar ad vos, dicit Dominus exercituum. Et dixistis: In quo revertemur?
Porquanto desde os dias de vossos pais vos apartastes das minhas leis, e não as guardastes. Tornai para mim, e eu me tornarei para vós, diz o Senhor dos exércitos. E dissestes: Como nos tornaremos nós?
8
Si affliget homo Deum, quia vos configitis me? Et dixistis: In quo configimus te? In decimis et in primitiis.
Será bem que um homem crave a Deus, porque vós outros me cravais? E dissestes: Em que te cravamos nós? Nos dízimos, e nas primícias.
9
Et in penuria vos maledicti estis, et me vos configitis gens tota.
Portanto vós fostes amaldiçoados com a penúria e vós, toda a nação, me cravais.
10
Inferte omnem decimam in horreum, et sit cibus in domo mea: et probate me super hoc, dicit Dominus: si non aperuero vobis cataractas cæli, et effudero vobis benedictionem usque ad abundantiam:
Levai todos os vossos dízimos ao meu celeiro, e haja mantimento na minha casa, e depois disto fazei prova de mim, diz o Senhor: Se não vos abrir eu as cataratas do céu, e se não derramar eu a minha bênção sobre vós em abundância:
11
et increpabo pro vobis devorantem, et non corrumpet fructum terræ vestræ, nec erit sterilis vinea in agro, dicit Dominus exercituum.
E para vos fazer benefício increparei aos insetos devoradores das novidades, e eles não estragarão o fruto da vossa terra nem haverá nos campos vinhas estéreis, diz o Senhor dos exércitos.
12
Et beatos vos dicent omnes gentes: eritis enim vos terra desiderabilis, dicit Dominus exercituum.
E todas as gentes vos chamarão ditosos: Porque vós sereis uma terra de delícias, diz o Senhor dos exércitos.
13
Invaluerunt super me verba vestra, dicit Dominus.
As palavras que vós tendes dito contra mim têm-se multiplicado cada vez mais, diz o Senhor.
14
Et dixistis: Quid locuti sumus contra te? Dixistis: Vanus est qui servit Deo: et quod emolumentum quia custodivimus præcepta ejus, et quia ambulavimus tristes coram Domino exercituum?
E dissestes: Que temos nós falado contra ti? Dissestes: Vão é o que serve a Deus. E que proveito é para nós o termos guardado os seus preceitos, e o havermos andado tristes diante do Senhor dos exércitos?
15
Ergo nunc beatos dicimus arrogantes: siquidem ædificati sunt facientes impietatem, et tentaverunt Deum, et salvi facti sunt.
Por isso nós chamamos agora ditosos aos homens arrogantes: Pois que eles são os que se estabelecem vivendo na impiedade e os que tentaram a Deus e se tiraram de todos os perigos.
16
Tunc locuti sunt timentes Dominum, unusquisque cum proximo suo: et attendit Dominus, et audivit, et scriptus est liber monumenti coram eo timentibus Dominum, et cogitantibus nomen ejus.
Então falaram os que temem ao Senhor, cada um com o seu próximo: E o Senhor se pôs atento, e os ouviu: E na sua presença foi escrito um livro de memória, a favor dos que temem o Senhor, e consideram no seu nome.
17
Et erunt mihi, ait Dominus exercituum, in die qua ego facio, in peculium: et parcam eis, sicut parcit vir filio suo servienti sibi.
E no dia em que eu hei de obrar, serão eles, diz o Senhor dos exércitos, o meu pecúlio: E eu os tratarei benignamente, como um pai trata a seu filho que o serve.
18
Et convertemini, et videbitis quid sit inter justum et impium, et inter servientem Deo et non servientem ei.
E vós mudareis então de sentimento, e vereis que diferença há entre o justo, e o ímpio: E entre o que serve a Deus, e o que não o serve.
Fontes

Latim: Vulgata Clementina (1598/1880) — eBible.org/find/details.php?id=latVUC — public domain

Português: Bíblia Sagrada (Vulgata) — Pe. Antônio Pereira de Figueiredo — archive.org/details/biblia-sagrada-vulgata-by-pe.-antonio-pereira-de-figueiredo — domínio público (modernização ortográfica leve aplicada)